Páxinas

2006/11/22

Manderley II

Soñar con volver alí resulta un pesadelo, é angustioso revivir todo o acontecido, e aínda así, Manderley non nos ha abandonar nunca.
Ás veces penso que o realmente terrible é saber que Manderley nunca foi noso, que nós nunca chegamos a posuír un amor como aquel co que ti e ela fixestes desa grandiosa construción un fogar.
Inspirado por Mrs. Doley.

3 comentários:

Mrs.Doyle disse...

Grazas pola mención.

Eu decidín poñer ese post por dúas razóns:
polo ben que podía expresar algo sobre min (efectivamente soñei co meu Manderey, e máis que un soño foi un pesadelo)e pola fascinación que teño por esa película.

Todos temos un Manderlay e debemos aprender a convivir con el.

kaplan disse...

eu cada 15 dias volto a manderley para recoller a miña filla; sen embargo, manderley continua nos meus soños e nos meus desexos, ainda que nunca máis viverei ali...

moucho_branco disse...

... a min o que me asusta non´é Manderlay, iso é só o cascarón da fantasmal e omnipresente Rebeca, que medo, :S