Páxinas

2014/07/24

O rastro


Fotografía de X.

No cinceiro dúas cabichas impacientes agardaban por nós.
A cervexa estaba ben fresca e un fío de escuma mantívose un intre no teu beizo tentando desexos doutrora, pensei que só eran os efectos secundarios predicibles de coñecerse nunha mañá de verán. Matei a ansiedade/desexo cos cacahuetes salgados que me deron máis sede (de ti). E mireite falar como se levásemos anos facéndoo, e sei que eu tamén falei pero diso non me lembro, andaba demasiado ocupada en querer reter(te) todo. Aínda non me dera tempo de rematar a tónica cando ti xa te ergueras e camiñabas con présa cara ao coche como querendo fuxir desta lembranza que non é nosa, do bar no que non estivemos e deste rastro que nunca deixamos.

2014/01/01

O día que non existe



Outra vez máis o día que non existe, ese que segue ao dos balances e antecede ao dos bos propósitos, afoga entre choiva e soño nun naufraxio de roupa polo chan e tabletas de antibióticos. O mellor propósito, durmir ata a noite de Reis, non ha poder ser e comeza 2104...

2013/10/04

Campaña de animación á lectura 107

Fotografía do gran Cecil Beaton (1947).

Despois de case cinco meses fóra da Selva.

Aparece un Brandon de vinte e dous anos de múltiples olladas:
- Ollada lánguida de algunha vez amei alguén e xa todo vive no universo da lembranza.
- Ollada de neno mecoso de cúrame a boca carnosa porque quere pasear-te e lamber-te.
- Ollada felina de mira estas costas que agora se curvan sobre a cadeira, como non se haberán de mover onda ti.
- Ollada adolescente de como me gustaría que me descubrises o mundo.
- Ollada incrédula de non pode ser que ti e mais eu...  todo o que pon neste libro? Pero todo, todo...?
- Ollada agresiva de estás portándote mal e como me erga da cadeira...

Despois de case cinco meses, como botaba de menos esta Selva!

2013/05/15

2013/01/09

De lonxe vén o poder da palabra

Templo de Zeus Olímpico by Kaplan.


"Señor, eu non son merecente de que entres no meu fogar, 
mais unha palabra túa abonda para me salvar." 

De lonxe vén o poder da palabra


Houbo un ser humano que foi coller a fera salvaxe cazada por outro, e este deixoulle facer.
Houbo unha man que quixo acariñar o corpo dun ser humano, e este deixoulle facer.
Houbo un ser humano que golpeou a cara do seu veciño, e este deixoulle facer.
Houbo un ser humano que lle roubou o fillo á muller acabada de parir, e esta deixoulle facer.


De lonxe vén o poder da palabra, é un misterio que durante séculos quixeron desvelar os máis sisudos sabios.
En certa ocasión, Apolo decidiu condenar a cidade de Atenas á calor intensa dos seus raios durante un verán. Os sabios decidiron mudarse á quinta de Academo, e durante trinta días xuntáronse nos fermosos xardíns consagrados a Atenea e discutiron ata o solpor sobre cal había de ser a primeira palabra. Esa tarde, atento ao horizonte, un vello ancián tras ver o raio verde dixo: "Queridos compañeiros, estamos errados na nosa procura, nada importa cal foi a primeira verba pronunciada, a palabra verdadeiramente importante e aquela que debemos buscar é a palabra máis poderosa xa que con ela haberemos de ser invencibles". Os seus compañeiros retiráronse aos salóns do pazo de Academo e mentres gozaban doutros praceres dixo outro dos pensadores: "Sen dúbida Zeus, o deus dos deuses, ha de saber cal será esa sucesión máxica de sons, preguntémoslle a el!".
Á mañanciña do día seguinte os tres máis sabios deles foron ao templo de Zeus e despois de lle faceren as honras dixéronlle: "Oh Zeus, deus dos deuses, todopoderoso dende a túa nacencia do ventre de Rea, concédenos saber cal é a máis poderosa das palabras para que no teu nome poidamos dominar os corazóns dos homes e de todos os pobos da terra".
Naquel intre un trono invadiu o ceo e das entrañas da terra coa súa voz poderosa, Zeus dixo: NON.
Ignorantes do agasallo do deus, os sabios volveron canda os seus compañeiros decepcionados polo que eles consideraban a pouca bondade que o deus demostrara á súa petición.
Pobres sabios de Atenas, Zeus agasalláraos coa primeira e máis poderosa de todas as palabras, a única capaz por si soa de mudar radicalmente a realidade.

Houbo un ser humano que foi coller a presa matada por outro ser humano, e este díxolle NON.
Houbo unha man que quixo acariñar o corpo dun ser humano, e este díxolle NON.
Houbo un ser humano que golpeou a cara do seu veciño, e ese díxolle NON.
Houbo un ser humano que lle roubou o fillo á muller acabada de parir, e esta díxolle NON.

Por iso agora utilizo eu a máis poderosa das palabras para che dicir: NON marches nunca.

2013/01/03

O pasado

Imaxe de aquí.


Lugo
"Curamos o pasado
así, como lle cadra,
sen xabrón e de costas.
Por detrás."
(fragmento)
 María do Cebreiro: Eu son de aquí. 2008.


Antes dos novos propósitos viñeron reflexións, balances, nostalxias e perdas.
Nestes últimos 365 días pasou algo diferente, descubrín unha nova perspectiva sobre o meu presente, disque hai cousas que só chegan despois dos 40.