Por sorpresa chegou á casa unha caixa.
Traía moitas cousas, e unha máscara.
Haberá que poñerse algo felina, non si?
E terei de andar con ollo porque nestes asuntos dos gatos hai que ter coidado, non vaia ser que coa emoción en vez de linda gatiña acabe convertida en toda unha lagharta.
Esta Selva é tan rica que andan as mazás polo chan e pódeas apañar quen queira.
Hainas para el,
para ela
e para el tamén.
E vostedes pensarán a que vén tanta mazá, pero é que os paseadores desta Selva non se conforman con calquera cousa, non, non, sonlles ben tiquismiquis, e mentres as árbores da Selva vaian portándose, por mazás non ha de ser.
O servizo postal estadounidense homenaxea deste xeito á grande loba no centenario do seu nacemento (1908-2008).
A - Ola, que tal?
B - Ola, ben, e ti?
A - Pois si que era certo o do réxime, quitaches tipo fino.
B - Xa cho dixen na ponte de outubro, desde agora ata o nadal nin pan, nin patacas, nin cervexas e joder que se nota.
A – Ben a viaxe?
B – Si, pero con ganas de chegar.
A – Hotel, cea ou xa sei a resposta?
B – Sabes ti pouco.
A – Vale, así comprobo os efectos do teu réxime.
[...]
A – E a nena aínda está alá?
B – Non, xa vai no Carballiño, este ano está encaprichada coa Wii esa que sae na tele e túa irmá está empeñada en comprarlla, eu creo que é de tolos pero...
A – Pois vaivos saír nunha pasta o xoguetiño.
B – Non fai falta que aparques o coche, déixame xa na porta. Si, unha pasta, pero ti non te rías tanto que di que a ti che vai pedir a bici, xa sabes, ser o padriño ten esas cousas.
A – Eh, mándame nun correo o modelo que lle gusta.
B – Vale.
A – Vémonos en noiteboa.
B – Ata a noiteboa.
Ando envolta nun traballo/vicio que me afasta dese mundo que segue a xirar, saco a cabeza un chisco e comprobo que me esquecín dun agasallo de aniversario (apúntemo no debe). Lanzo unha ollada e vexo como o Torreira me bota máis anos dos que teño, mentres Rosa Enríquez me informa de que hai por aí, circulando pola blogosfera, un deses estúpidos memes dos que tanto gosto e ao que ninguén me convidou aínda. Menos mal que un cidadán anónimo me lembra a importancia da harmonía.
Fran Alonso deixou en Cabrafanada unha entradiña que non podes perder. Comeza así:
Como chegou á casa un pouco máis cedo do habitual...
Comecemos o luns entre a beleza dos campos de papoulas.
Deséxolles a tod@s unha boa semana.
[Fotografía de X]
Leonor de Aquitania (1122-1204), a chamada raíña dos trobadores, foi musa de trobadores e bardos bretóns ademais de compoñer ela mesma algunhas obras, para algúns esta muller vai ser a responsable de que a historia do Ciclo artúrico e griálico sexa tal e como hoxe a coñecemos. Moitos non dubidan en sinalala como a artífice do cambio na valoración da figura feminina no século XII á que converte no ideal do home xurdindo un amor cabaleiresco que se manterá ata a actualidade. Leonor conseguiu na súa época impoñerse ao dominio masculino e ser durante algunhas etapas da súa vida poderosa e independente, a súa biografía é un referente na historia dos dereitos das mulleres. 
A filla primoxénita do duque Guillerme X, disque unha muller de singular beleza, foi educada para herdar as terras de Aquitania, que foron súas tras a morte de seu pai. Herdou do seu avó, Guillerme IX, o duque trobador, o amor á cultura e á arte. Fronte aos costumes da época aprendeu a ler, a escribir e falaba varias linguas. A súa herdanza converteuna nunha muller independente e nunha consorte apetecible para as casas reais europeas. Casa con Luís VII de Francia con quince anos e leva ás festas reais os xogos de amor cortés. Vai ser ela a que dirixa a segunda cruzada. 
As súas infidelidades rematan coa anulación do matrimonio. Meses despois casa con Henrique II de Inglaterra, un home do que estivo fondamente namorada mais que lle foi infiel en numerosas ocasións. 
Henrique afástaa das decisións políticas por primeira vez na súa vida, e ela, en desacordo coas decisións do seu marido, alíase cos seus fillos para que estes herden Aquitania que lexitimamente lles pertencía vía materna. Como resultado desta afrenta Henrique encérraa durante quince anos ata a morte do rei. Cando o seu fillo Ricardo é coroado rei de Inglaterra, Leonor volve participar directamente na vida política ata a súa morte. Baixo o seu mecenado escribiron, entre outros, Chretien de Troyes e a fermosa Leonor vai servir de modelo para personaxes literarias como Xenebra ou Isolda. 
Velaquí a filla de don Gaiferos do romance galego que nos chega en Murguía e ecoa en Carré Aldao, unha muller brava que non quixo ser menos que calquera home da súa época. Os restos da tres veces raíña permanecen no mosteiro de Fontevrault, cabo dos do seu fillo Ricardo. 
Para a posteridade a súa imaxe inmorredoira no sepulcro retrátaa cun libro aberto entre as mans que representa a herdanza cultural que lles deixou aos seus e o rostro sereno e prácido reflicte para sempre o pracer da lectura.
