Lembranza ou ensoñación

Non sei se foi lembranza ou ensoñación o que provocou o lategazo dentro ao ver o xogo de olladas entre o baile, seguindo o ritmo e alleos a todo, tan morenos, tan insinuantes, tan prometedores... E eu convertida nunha voyeur por culpa desta lembranza túa que non teño.

Éche o que hai

Abandono

Un, dous, tres, catro, cinco, seis, sete, oito... erros.

Un, dous, tres... días

Unha, dúas... semanas

Ata cando este abandono?

Ser consciente é o peor de facer as cousas mal.

Así estou eu...

Suicida como a barca que abandona o peirao e penetra na brétema da ría consciente de que non ha volver tragada polo océano.

Xélida como a meixela inerte do avó dentro do cadaleito no salón da casa.
Perdida como un arao dos cons terra dentro sabedor de que nunca vai atopar outro da súa especie.
Rabiosa como unha guerrilleira que perde o compañeiro na loita.
Desolada como Karen Blixen no outeiro agardando polo cadaleito de Denys Finch.
Seca como a flor gardada dentro dun libro para lembrar o que un día existiu.
Triste como o fado desgarrado que me deixaches no peito.
Así estou eu, así estou eu, sen ti.
________
Por culpa de Torreira, así estou eu, con Sabina na memoria, con Mariza nos oídos e ti no corazón.

Vía Outras lerias.

Auga

[Fotografía by Anzilov]

Vaiamos á auga.

Ummm

Xogo

E acabei perdéndoo todo.

Felina

Por sorpresa chegou á casa unha caixa.

Traía moitas cousas, e unha máscara.

Haberá que poñerse algo felina, non si?
E terei de andar con ollo porque nestes asuntos dos gatos hai que ter coidado, non vaia ser que coa emoción en vez de linda gatiña acabe convertida en toda unha lagharta.

Aniversario e premio

[Fotografía de X]

Hoxe voulles falar dunha feliz coincidencia. Tal día coma hoxe de fai exactamente dous anos dei na rede co tobo do señor Kaplan de casualidade, o lugar común foi Ithaca, eu buscaba outra e fun dar á súa. Daquela só sabía que había algo chamado blog que comezaba a ter algunha xente desa que aparece nos papeis, e por suposto ignoraba por completo que existise algo chamado blogomillo.
O caso é que podo dicir que ese afortunado feito cambiou a miña vida, ou cando menos os hábitos e a forma de rexistrar os meus propios tempos vitais. A súa páxina converteuse nunha ponte perfecta para dar con moitas outras que se habían facer lugares de visita cotiá. Descubrín novas formas de información, en moitas ocasións o acceso directo ás fontes, tamén un xeito diferente de achegarme á vida cultural galega deste un punto de vista máis amplo.
Pero ademais de todo isto dei con moitas visións persoais de como a vida se nos pasa, que ao final, son as que con máis forza me reteñen neste medio porque me asombran e iso me fai pensar, e logo aprendo, e ese proceso de aprendizaxe é realmente cativador.
Como acontece nas relacións sentimentais longas, ás veces boto de menos a emoción daqueles tres primeiros días en que todo era novo, pero aquí sigo, e con poucas ganas de marchar.

O que desde logo eu non podía imaxinar daquela é que o autor da web que acababa de descubrir dous anos despois me concedese un premio, pero iso é xa outra historia.

Outra face

Cando os demais confunden a túa amabilidade e predisposición a colaborar con parvidade manifesta chega o momento de amosar outra face.

La chiave

[Fotografía de Narcis Virgiliu: Prisioner]

brancos e negros
contrapicados de contraluces
sombras núas
sucesións xeométricas de exhalacións
gorxas tensas
...
roces dixitais
posturas campaniformes
présas sen destino
travesía de cordais
reflexións visuais
corduras suicidas
brainstroming
tolemia
...
e la chiave?
__________________

despois hei volver

virei abrir a porta

agora que non se levan as ataduras

por ver se queres saír

Stand by me

Esta noite vai gana de acariñar no sofá e logo de seguir acariñando polo corredor todo camiño de paraísos perdidos. E non vaias crer que é claudicación sentimental, tan só a constatación dun feito... and darling, darling stand by me, oh, now, now, stand by me, stand by me, stand by me

Agárdote en negro

Hoxe agárdote en negro desfilando sobre a moqueta impecablemente beige. Ensaiando pasos de trazado perfecto para os teus ollos aproveito os minutos. Esta noite deixei a espontaneidade no traballo e todo en min é tal premeditación que non habería xulgado popular que me puidese declarar inocente.
Pregúntome cal será a condena por compracer.

Enjut@ Mojamut@

Chégame un convite do señor Kaplan de responder ao seguinte meme. Fágoo ipso facto:
Voz en off> Cantas horas ao día de media pasas conectad@ a Internet?
Enjut@> Máis das que debería, digamos que hai días en que o ordenador non se apaga.
Voz en off> Cantas contas de correo tes?
Enjut@> Máis de dez: 3 do blog (gmail, yahoo, flickr), a de yahoo, dúas do traballo e unhas cantas que foron xurdindo.
Voz en off> De cantas redes sociais es?
Enjut@> Teño conta en algunha pero non uso ningunha.
Voz en off> Que che gusta máis para te expresar: o blog, o wiki, flickr ou twiter?
Enjut@> O blog, con diferenza, aínda que moitas veces se me queda curto. Realmente gustaríame saber deseñar páxinas web para poder utilizar doutra forma letra, son, imaxe, vídeo... Gústame moito o flickr, tanto para colgar fotos miñas como para navegar polas alleas. Un dos meus pasatempos preferidos é o paseo por imaxes na rede, gústame procurar as imaxes precisas para cada post aínda que a maioría das veces non aparece aquela concreta que tes na cabeza acabas dando con algunha que se achega.
Voz en off>Cantos blogueir@s coñeces persoalmente?
Enjut@> Coñezo persoalmente a varios, aínda que el@s non saiban quen son eu. Logo teño compartido espazo común con bastantes máis nas mesmas condicións.
Voz en off> Cant@s blogueir@s les habitualmente?
Enjut@> Realmente volvinme unha adicta aos blogs, sigo diariamente uns dez, semanalmente uns vinte e no meu lector de sementes conviven máis de cen.
Quen guste das preguntas que siga o meme e deixe recado.

Un deses putos días

camila gertne, orixinalmente cargada por Denis Gustavo.

Pois teño un deses putos días con necesidade de arma de fogo para aforrar palabras. E teríame cargado a dous: un pola mañá de varios disparos, con ensañamento, por puto cabrón maleducado; e outro horas despois, dun só disparo, por maldito cabrón que sabes como facerme dano.

E logo teríame pegado un tiro, na tempa, que así non vexo o canón. Si, na tempa, por paspana, por non ter mandado á merda ao primeiro e por non ser quen de converterme en balsa de aceite cando chegan as túas tormentas.

Pero como non vivo nos EUA e non teño a arma no maleteiro do coche veño aquí e disparo palabras, que para o caso non é o mesmo pero fai por vez.

Instantáneas

Il Palazzo Bauer, saudamos a mañá vendo as cúpulas de San Marcos que che lembran como resucitaches os meus peitos entre as sabas antes da ducha.

Museo Peggy Guggenheim, diante da Donna che cammina de Giacometti, alimento o teu voyeurismo, quero terte teso nese intre. Susúrroche –Queres tocala mentres a miña boca esculpe unha catedral entre as túas coxas?

Hotel des Bains, sala Thomas Mann, roubas un anaco dunha das impresionantes esculturas de manteiga e agachados coma adolescentes nunha caseta da praia morremos de pracer en Venecia.

Ferve a Rede

Non me resistín.
Alá van as palabras.

Vía Ferve a Rede.

Saudade dos tempos idos

Redis à ma tendresse
Les serments d'autrefois, ces serments que j'aimais!
Ah! réponds à ma tendresse!
Verse-moi, verse-moi l'ivresse!

Reincidente

Hai unha sensación peor que a de ter feito o ridículo, é a de saberse reincidente.

Mañá de sol e croissants

Dúas cativas espertaron a todo o edificio, os seus principios altruístas puxeron os croissants quentes na porta. No dormitorio, o Sol fixo seu o leito.
[Fotografía de X]