A auga tamén pode unirnos doutras maneiras. Velaquí teñen uns rusos de 1900 nos baños, pregúntome se ligarán ou non, aínda que nisto dos baños públicos disque hai moita lenda urbana. Sen ir máis lonxe, estoume acordando dunhas amigas que viron no fogar do líquido elemento unha oportunidade excepcional para animar a súa vida social. Semanas despois seguían con maniotas, mágoa que non fosen polo tipo de exercicio que gustarían de practicar.
Rómpelle a blusa, sobe o suxeitador, rómpeo, aperta eses peitos mentres a bica. Víraa mentres os arrastra aos dous á outra parede, agora el contra a parede, ela de costas contra el. Xira con brusquidade a cabeza dela procurando a súa boca, a man del explora o ventre dela, a man dela sobre a del explorando o seu propio corpo. Os brazos dela soben, os del rodéana e as súas mans estendidas baixan cara ao pube dela.
Sobe a saia e van aparecendo a braguiña negra dela e as blondas das medias tamén negras. Cun brazo cruzando o peito dela e unha man na súa nádega dereita lévaa ata a butaca.
Alí dóbraa, arríncalle o tanga, ela revólvese, tena inmobilizada, cunha man baixa bruscamente o seu pantalón e o seu calzón, e crávase en só dous golpes ata o fondo. E crávase, e crávase, e crávase e morde as costas dela. Come o pescozo, a orella, mentres os dedos tapan a boca dela.
Tombados nun sofá de lado, ela diante, el detrás cunha man sobre o van dela.
Suicida como a barca que abandona o peirao e penetra na brétema da ría consciente de que non ha volver tragada polo océano.
Non vexas Lars and the Real Girl se es dos que cre que unha boneca non pode ter vida.
Esta noite vai gana de acariñar no sofá e logo de seguir acariñando polo corredor todo camiño de paraísos perdidos. E non vaias crer que é claudicación sentimental, tan só a constatación dun feito... and darling, darling stand by me, oh, now, now, stand by me, stand by me, stand by me
Cando L.Q.B. tivo a ben convidarme a participar no seu orixinal meme sobre coñecementos bíblicos ou, dito doutro xeito, con que cinco blogueir@s farías alegrías durante unha noite toda, primeiro foi aquilo, máis tarde iso, para seguir con esta brincadeira que debeu ser ben mala. E o caso é que despois das santas xornadas a cousa acabou neste post que me resultou bastante divertido e que espero non ofenda os aludidos. Aí vai a miña listaxe dos 5 nomes, nesta ocasión candidatos, en orde alfabética: 
O servizo postal estadounidense homenaxea deste xeito á grande loba no centenario do seu nacemento (1908-2008).
Sinto saudade das visitas a esoutras casas nas que almorzaba, merendaba e mesmo ás veces teño durmido.
A - Ola, que tal?
B - Ola, ben, e ti?
A - Pois si que era certo o do réxime, quitaches tipo fino.
B - Xa cho dixen na ponte de outubro, desde agora ata o nadal nin pan, nin patacas, nin cervexas e joder que se nota.
A – Ben a viaxe?
B – Si, pero con ganas de chegar.
A – Hotel, cea ou xa sei a resposta?
B – Sabes ti pouco.
A – Vale, así comprobo os efectos do teu réxime.
[...]
A – E a nena aínda está alá?
B – Non, xa vai no Carballiño, este ano está encaprichada coa Wii esa que sae na tele e túa irmá está empeñada en comprarlla, eu creo que é de tolos pero...
A – Pois vaivos saír nunha pasta o xoguetiño.
B – Non fai falta que aparques o coche, déixame xa na porta. Si, unha pasta, pero ti non te rías tanto que di que a ti che vai pedir a bici, xa sabes, ser o padriño ten esas cousas.
A – Eh, mándame nun correo o modelo que lle gusta.
B – Vale.
A – Vémonos en noiteboa.
B – Ata a noiteboa.
Perdón a todas as mulleres maltratadas que coñezo e non recoñezo para podelas axudar.
Um casal recém-casado vai viver para a sua nova
casa e o rapaz diz:
Se queres viver comigo as minhas regras são estas:
Às 2as à noite vou tomar café com os meus amigos;
Às 3as vou ao Bairro Alto;
Às 4as à noite vou ao cinema com o pessoal;
Às 5as, 6as e Sábados à noite vou tomar um copo com os meus amigos;
Aos Domingos deito-me cedo porque preciso de descansar.
Se queres, queres, se não queres, que quisesses.
Ao que a rapariga responde:
Para mim só existe uma regra:
Cá em casa todas as noites há sexo;
Quem está, está... Quem não está, que estivesse...
Vía La queue bleue, vía O meu pirilau.
"[...] lía, sobre todo, vidas de mulleres.
Camille Claudel,
