Un deses putos días

camila gertne, orixinalmente cargada por Denis Gustavo.

Pois teño un deses putos días con necesidade de arma de fogo para aforrar palabras. E teríame cargado a dous: un pola mañá de varios disparos, con ensañamento, por puto cabrón maleducado; e outro horas despois, dun só disparo, por maldito cabrón que sabes como facerme dano.

E logo teríame pegado un tiro, na tempa, que así non vexo o canón. Si, na tempa, por paspana, por non ter mandado á merda ao primeiro e por non ser quen de converterme en balsa de aceite cando chegan as túas tormentas.

Pero como non vivo nos EUA e non teño a arma no maleteiro do coche veño aquí e disparo palabras, que para o caso non é o mesmo pero fai por vez.

Mazás tivesen as maceiras

Esta Selva é tan rica que andan as mazás polo chan e pódeas apañar quen queira.
Hainas para el,
para ela
e para el tamén.

E vostedes pensarán a que vén tanta mazá, pero é que os paseadores desta Selva non se conforman con calquera cousa, non, non, sonlles ben tiquismiquis, e mentres as árbores da Selva vaian portándose, por mazás non ha de ser.

Ataque de fachenda

[Fotografía de antonioxalonso]

Non o puiden evitar, foi ver a Selva no libro de 1º de ESO de Xerais e entrarme un ataque de fachenda que aínda me dura. Si, si, velaí está, e iso xa é moito, pero o mellor é o outro. Como! Aínda non se fixaran? Miren ben, si, á dereita, debaixo, viron que compañeiros de páxina? Calidonia, A Nosa Biblioteca, Brétemas, que vida de porquiño!, Cabrafanada. Mil grazas aos autores por me proporcionaren este gozoso momento.

Vía A Nosa Biblioteca.

Expectativas

Comezo este ano chea de expectativas, espero que o paso demorado dos días non se encargue de botarmas por terra.

Regreso

Por fin, de volta.

De momento poñámonos cómodos e deixemos gozar os sentidos.
Espero que lles guste.

Autodisciplina

Este post ía ser un exercicio de autodisciplina pero o buscador deu cunha parella de escaravellos da pataca facendo as súas cousas...
abonda con ver a folla toda mordida, nada de escenarios preparados. Hai que recoñecer que calquera extremidade vexetal é boa para acoller tanta enerxía...
aenerxianinsecreaninsedestruesosetransforma
seráopracerunhaformadeenerxía?
está claro que iso é un aquítepilloaquítemato de matrícula, esa tensión nas patiñas, esa forma de agarrarse á superficie verde, esa forma de acometer...
ecomosereproduciranosescaravellosdapataca?
sieutamenseimenosqueunnenodeprimaria
pero máis ca ti
si
si
sei algo que ti aínda non sabes, meu amante raiado

[Fotografía de Carlos]

Todas as cores

Na Selva de Esmelle a luz brilla con todas as cores do arco da vella.

Solsticio de verán

Non saltei o lume de San Xoán, non catei a flor da auga, nin sequera tiven ramo na casa, aínda así, queimei o que tiña de ser queimado e en segredo pronunciei o meu desexo para o vindeiro ano.
Tras o solsticio de verán volto á Selva que me ten atrapada, a este acubillo de tempo propio.
Grazas a tod@s polos seus comentarios, algúns aínda me fixeron rir un anaco, abofé que si.

PD: Botábaos en falta.
[Fotografía de X]

Cambio de imaxe

Rubideira teimuda I

Aquí continúo, un ano despois de que alguén me metese o formiguiño de realizar esta viaxe.
Agardaba ser rubideira teimuda pola cortiza da rede de redes e algo fun facendo.
Cruzáronse moitos camiños alleos co meu, case que sempre enriquecedores e amables, estoulles agradecida por facer que fose así.
Aínda que por veces houbo tentacións de abandonar a selva, de momento creo este é un vicio furtivo que me podo permitir e que quero seguir compartindo con tod@s vostedes.
Grazas de novo por estaren aí.

[Rachmaninov - Rapsodia sobre un tema de Paganini]

powered by ODEO

Referencias

Grazas.

Man Ray

Man Ray, 'Le Violon d'Ingres', 1924

Todas as selvas agachan tesouros do pasado.
[Esta entrada foi creada o dous de xuño de 2006]

Problemas

Un amable lector deste blog comunícame que desde hai días ten problemas para deixar comentarios porque non lle aparece a ventá onde deixalos.
Pásalle a alguén máis?
De pasarlle a alguén máis sabe outro alguén como se soluciona o problema?

mazá

Deixo a roupa tendida e cámbioa por unha mazá. Sempre me gustou todo iso da mazá, a provocación, a tentación...

Esta mazá ofrecida non é miña pero gústame, soe pasar isto, que atope nos demais fotos que me gustaría ter feito. Se é de alguén, que a reclame.

Beixos

Este post leva dous meses gardado como borrador agardando este día para se converter no meu agasallo de fin de ano para vostedes, para todos os que me teñen acompañado desde que fai sete meses principiara a aventura deste blog e para os que sigo desde hai tempo.

O meu presente hoxe é a visión dun dos fragmentos de cine máis queridos para min, pertencente ao filme Nuovo Cinema Paradiso. Trátase dun fermoso agasallo, que o rapaz Toto, xa convertido nun Salvatore adulto, recibe como herdanza do seu amigo Fredo (Alfredo). Consiste nunha montaxe dos bicos e imaxes censuradas que Fredo fora gardando ao longo dos anos e que recibe agora cando o seu amigo está morto, e todo isto na atmosfera da belísima banda sonora de Ennio Morricone e Andrea Morricone.

Deséxolles un novo ano cheo de furacáns, tormentas e brisas de beixos.

Sempre súa.

X

Mudanzas

Coa entrada do novo ano penso facer algúns cambios, para comezar a fotografía do meu perfil deixa de apropiarse dunha imaxe allea e amosa unha propia, trátase dunha paisaxe que un día calquera atopei paseando.

Os outros

Os días seguen a ser malos, aínda así...

Os outros sempre nos dan unha visión diferente de nós mesmos, moitas veces non é real pero abonda con que nos gustaría que o fose.

Onte descubrín que Aultre Narai puxera este blog nos enlaces de Pés espidos e ao carón do seu nome estas palabras "un paraíso para a alma", emocioneime, non puiden facer por menos.
Gustaríame dedicar este post aos que nos fan ben sen eles saber.

Grazas.

[Fotografía de Hermine GSTEU: Sad]

Audio

Esta é unha proba de audio no blog, se isto sae ben...
ábrese a porta a un novo sentido.
[Satie - Je te veux]

powered by ODEO

Pelexa de circuliños

Como estes días vin que en moitas páxinas o había e eu son unha copiona irreprimible instalei no meu blog o ClustrMaps. Si, foi unha decisión magnífica, mágoa non me ter decatado antes de que tamén ten contador de visitas e non me molestaba en instalar o que ten. O caso é que mo paso moi ben vendo aparecer circuliños no mapa do mundo e imaxinando, xa se sabe, cousas como… Como viría dar co meu blog alguén de Asia e parvadas polo estilo como que hai catro circuliños minúsculos nos USA ou que apareceu un circuliño en Gran Bretaña. Pois ben, todo ía sobre rodas ata que comezou a guerra de círculos. E como todo o mundo sabe as guerras de circuliños son unha cousa moi seria e transcendental. Non podería precisar o momento pero o caso é que o circuliño madrileño comezou a medrar máis que os demais, mesmo máis que o galego e iso resulta un pouco sospeitoso, non? Logo vai o círculo galego e recupérase e mesmo supera ao outro, e así levamos tres días, que non paran de rivalizar entre eles. Veremos quen gana ao final.

Rubideira teimuda

Nada sabe disto quen o ten provocado, mais o culpable é o Kaplan, e eu que son persoa agradecida, quero que as primeiras palabras deste meu blog sexan para el.
Grazas por seres o magnífico pretexto para estar aquí, desexo facer esta viaxe.
Agardo ser rubideira teimuda pola cortiza da rede de redes.

[Rachmaninov - Rapsodia sobre un tema de Paganini]

powered by ODEO