Marcelino Camacho (1918-2010)

Este día de chuvia trae a triste noticia da morte de Marcelino Camacho, home co que non coincidín xeracionamente, foi porén unha figura que sempre me transmitiu boas vibracións.

Na manifestación do 1 de maio de 1979 (aparecen con el na foto, entre outros, Nicolás Redondo, Tierno Galván e Santiago Carrillo).

Homenaje a Marcelino Camacho en 2007

Como do seu labor sindical, xa se ha de falar moito noutros lugares, quero traer á Selva outro perfil del, o debuxado por Josefina Samper, esposa e compañeira de Marcelino Camacho, en 1985, que nun programa de radio falaba del nestes termos (na entrevista tamén o podemos escoitar contando as súas vivencias familiares):

E unha pensa, como muller, e con todo o respecto do mundo, que tamén a esquerda durante longo tempo foi un terrero ermo para mulleres. A moitas delas tocoulles o papel de seren outra caste de viúvas de vivos, xa non as dos emigrados, senón as dos presos, que non detrás, senón, cabo deles, tamén deberían compartir a gloria da memoria histórica.

E como o destino non deixa de ser por veces caprichoso e ata tenro, quixo que a última foto de de Marcelino Camacho en vida fose co seu partenaire na loita sindical española, Nicolás Redondo.

Vaian as miñas palabras na honra deste home, desde o firme convencemento de que sen el, moit@s traballador@s terían tido unha peor existencia.

O meu pésame para a súa xente e para CCOO.

O que un é

"A vida é para facerse o que un é"

Cada vez me estou afeccionando máis a isto de me pasear polo YouTube, é certo que moitas veces un non fai outra cousa que perder o tempo, pero convértese nun xogo na procura do tesouro que me resulta divertido. Non me dirán que non ten mérito atopar algo interesante entre o googol de vídeos. 

Desta vez volvín dar con José Luis Sampedro, un escritor ao que me gusta ler e escoitar, e iso non é nada fácil. Non hai cousa peor que os escritor@s que se deleitan en intentar falar como no parágrafo quinto da páxina vinte da tese de doutoramento autoescoitándose dun xeito absurdo. U-la adaptación ao interlocutor? Tanto lles ten, el@s co seu discurso intelectualoide e para maior desgraza sempre rodeados dalgún babeco adulador ou aduladora. Por desgraza para a miña vea feminista, hei de recoñecer que cando a babeca é ela hai máis posibilidades de repugnancia estomacal pois en moitas das ocasións debemos engadir o factor "agarda, que se me caen as bragas" á morea de parvadas que saen pola súa boca. Tamén soe ser verdade que o grao de imbecilidade d@ que escribe resulta inversamente proporcional á calidade da súa obra, de tal xeito que @s máis mediocres creador@s rematan por ser tamén @s máis estúpid@s, o que nos leva a unha inaturable situación de "síntoo moito pero teño moita présa e hoxe non me podo parar".

Pero ao que iamos, que tamén hai blogueiras que comezan a dar rodeos e logo non saben onde van dar, nestes cinco minutiños de vídeo Sampedro dá unha lección de filosofía como quen dita a receita de como cocer un ovo, e demóstranos como el é a antítese daqueles dos que falabamos antes, resulta moi agradable de oír e ademais divertido e orixinal, velaí a súa análise da alma como produto económico.

En canto á frase entrecomiñada que hai debaixo do vídeo, pois ía escribir sobre ela e a cousa derivou noutra, pero a frase segue a ser boa, das de gardar.

Non estou afeita a isto

Neste vídeo podemos ver ao meu estimado José Luis Sampedro falando da transformación sen volta atrás do sistema económico capitalista, unhas opinións moi interesantes vindo dun experto na materia. Pero este vídeo habitará a Selva non por falar de economía, senón por unha experiencia vital que relata a partir do minuto 7'57'' que di moito del, e aínda máis dela.

Vía Vigoblog.

Manuel María no V cabodano

APV

[Fotografía de X]

"Terrible en fin é teu poder, oh Morte,
pois diante de ti reis, e señores
son néboa, sombra, po, son vento e fume."

Pedro Vázquez de Neira (1612)

Ferrín, un creador para un pobo

Cea Homenaxe a Marcos Valcárcel

CEA HOMENAXE a MARCOS VALCÁRCEL

SÁBADO, 29 de NOVEMBRO de 2008, ás 21:00 horas

Ourense, Restaurante San Miguel

Intevirán persoas representativas da cultura galega de todo o país e amigos do homenaxeado.

César Ánsias / Xoán Fonseca / Benito Losada / Eustaquio Puga / Xosé Ramón Quintana / Xosé Trebolle / Afonso Vázquez-Monxardín

Para máis información e reservas: homenaxeamarcos@gmail.com

Barack Obama presidente

Esta noite USA berrou Yes We Can e deulle maioritariamente a confianza a este home novo e negro para habitar esa casa tan branca. Asemade Obama tamén é noso, depositamos nel as nosas esperanzas de conseguir un planeta mellor.
É moito pedir? Si.
Pero... HE CAN.

Novo príncipe

Fogos artificiais, orixinalmente cargada por alekspression.

Hoxe H. xa estaba farto de ser transportado na barrigola de súa nai e decidiu abandonala tres semanas antes do previsto.
Antes da medianoite, sen atender á medicina nin á lúa, o meu novo sobriño nacía para emoción e alegría de todos.
Saúde e fortuna para o noso novo príncipe.

Pablo Ibar

Eu de ti clicaría na imaxe.

Xesús Jares

Morreu Xesús Jares, fíxense nas palabras que aparecen ás súas costas, non é casualidade, sempre estiveron aí.
O meu pésame a familiares e achegados.

Manuel María no IV cabodano

Servando Barreiro

Hoxe recoméndolles unha entrevista de Magago a Servando Barreiro, un rapaz espelido que se dedica a inventar uns aparellos nos que mestura luz e son de formas novidosas. É un visual jockey, non, eu tampouco sabía o que era iso, vén sendo unha versión evolucionada dos pinchadiscos, agora pinchan vídeos combinando imaxes e son con parámetros diferentes aos habituais e fala de ondas de son, de ondas cerebrais, etc. O Ser, como se chama no Fotolog, agora anda por Berlín porque isto xa lle quedou pequeno hai uns anos, pero é mellor que o escoiten nas súas palabras.

Sydney Pollack

Acabo de lelo, morreu Pollack, agora non teño tempo para máis, estou triste.

Inxustos con Rodríguez

Ese é o título dunha columna de opinión publicada o venres por Manuel Rivas en El País. O último parágrafo do texto di:

"É certo que a do nacionalismo galego contemporáneo é unha historia, ás veces, pouco piadosa e exemplar. É certo que, ás veces, as peores puñadas téñense dado entre compañeiros e irmáns, malgastando as forzas e o tempo. Mais hoxe é de xustiza falar dun tempo comparativamente mellor. Beiras, Nogueira e Rodríguez son de madeira distinta, mais de madeira nobre. Como políticos, como docentes, como investigadores, teñen dado froitos que enriquecen o seu país. Qué recibiron por parte de moitos condutores de opinión na propia terra? Ignorancia e mal trato. Couces."

Subscribo plenamente estas palabras, iso si, engadiría algúns nomes máis e non necesariamente das mesmas siglas, entre os que habería tamén algún que outro de muller.
Decátome de que este é o ano de Curros e volvo a vista atrás e vexo a Francisco Rodríguez en 1978 falándonos do celanovés de forma entusiasta e logo achegándonos a unha compañeira e a min no seu coche ata a casa.
Dende aquela uns cantos encontros, o último en 2005, chegou tarde porque viña de Madrid, só permaneceu unha hora porque tiña que marchar cara a outro compromiso, non importou, contábase con el e alí estivo.

Bo Nadal

[Imaxe roubada de O berce das fadas]

Unha sala claustrofóbica nunha cela do macroenxame de morte.
Calor abafante. Unhas ventás demasiado altas que impiden contemplar a vista sobre a ría. Grupúsculos de sufrimento ao longo das cadeiras, afastados, que ninguén escoite as nosas coitas. Tres factorías enormes cuspen refrescos, chocolatinas, cafés e auga mineral de Sigüenza. Calor abafante. Un mozo chora mentres unha muller nova coa que non ten demasiada confianza intenta consolalo pasándolle a man polo lombo. Dous matrimonios cincuentóns falan dunha cartilla de aforros e de ir mañá a primeira hora a facer non sei que cousa, están todos de acordo, elas visten de agoiroso negro, falan en alto, non se ve afectado ningún dos catro, deciden ir xantar. Chega unha enfermeira e todos calamos, comeza a pronunciar nomes e apelidos, coma nos campos de concentración, a cada novo nome un grupo desaparece para ir a outra sala onde será informado. De cando en vez incorpórase algún novo membro á cela pouco implicado sentimentalmente, e comeza a salferirnos cunha morea de trivializacións que dan ganas de ir a por un desfibrilador e aplicarlle a máxima potencia para que cale dunha vez por todas. Calor abafante. E alí agochadiño, no medio de dous abrigos, entre unha revista e un bolso asoma un libro, vexo que é de Fóra de Xogo, non me resisto a tirar un chisquiño del para lle ver o título cando non me ve ninguén e... velaí o está, Cando petan na porta pola noite, unha magnífica obra dun amigo desta Selva, interpreto o feito como unha chiscadela da vida. Por fin somos dos elixidos e pasamos á outra sala. E os familiares queren respostas, unha explicación convincente que desvele o misterio, unha palabra á que lle botar a culpa. E o tac e demais probas médicas póñenlle unha chea de etiquetas á señora da gadaña. Un berro estarrecedor sobe polas escaleiras desde urxencias e ti dis “acaba de morrer alguén”.
Non se sabe se será hoxe o día ou aínda quedan esperanzas de melloría, tampouco se sabe que significaría melloría.
“É lei de vida”
Que frase! Apenas dez letras que abranguen boa parte da historia do pensamento. Nunca reparara na grandiosidade desas palabras, aí as catro xuntiñas resumíndoo todo.
Esta noite non se presenta moi boa pero han de vir outras mellores.
Mentres, deséxolles moi boas festas a tod@s os paseadores desta, a súa, selva.

SIDA

Loitemos contra a pandemia:
- Primando o dereito á vida sobre as crenzas individuais.
- Destinando maiores orzamentos á investigación e prevención.
- Negociando dunha forma seria coas grandes farmacéuticas.
- Loitando contra os nosos medos.
- Normalizando as relacións.
- Amando.

Campaña de animación á lectura 34

Fotografías dun lector aplicado ata o final.

Aduaneiros / Yolanda

Ben sei que o tema vai xa vello, pero se non digo nada...

Vaia por diante que só son espectadora mediática dun asunto que nun principio produciu en min sorriso por disparatado mais que agora xa só consegue poñerme de mal humor por ridículo comunitario.
Un par de ideas:
- Sexa ou non a forma máis acertada de facer as cousas, nun estado de dereito non se pode censurar a ninguén por se intentar defender lexitimamente usando a lei (e isto, que eu saiba, aínda non aconteceu, e como se así fose).
- Considero que a aparición de comentarios irrespetuosos de carácter anónimo nun blog non debería ser responsabilidade dos seus autores, agora ben, si creo que é a súa responsabilidade o mantemento deses comentarios. Non se pode consentir que baixo o anonimato da rede se fagan todo tipo de acusacións (e xa non falo agora do caso que nos ocupa) sen ningún tipo de responsabilidade.
- O deseño das mariquiñas encantoume, paréceme precioso, ocorrente e elegante. Se fose Yolanda agradeceríalles a publicidade gratuíta.
- Ser unha "poetisa estrela" ten as súas vantaxes e os seus inconvenientes, cría que os segundos xa os tiña superados a estas alturas alguén coa traxectoria mediática de Yolanda Castaño.
Como ben di o noso superpremiado Rubén Ruibal este país é abondo pequeno como para que non sexan necesarios avogados para atoparse se hai boa vontade, mentres, o circo vai como vai.
Amañen as cousas e fágannos felices :D

Fin de vacacións

Sen querelo chegou o día, remataron as VACACIÓNS.
Agosto é un mes de festas tentadoras e de amigos que nos queren.
A Gallaecia portouse ben, sempre o fai.
Aínda eu non me relaxei e... xa comeza de novo a carreira.
Fotografía: Zena Holloway