Páxinas

2006/10/14

Desencontro

Noto que cada vez estou máis certa do que quero ou, polo menos, do que non quero. Tamén noto que cada vez calo menos, debe ser que vou adiviñando como me gustaría que fosen as cousas.
Antes os desencontros eran motivo de martirio psicolóxico, agora véxoos como chanzos cara á felicidade.
Sempre agradecín a brevidade das nosas guerras.
Vou vella ou aprendo?
Ambas cousas?
Boto de menos un cigarro.

9 comentários:

Anônimo disse...

moi bos os links, moi bos. Estás deixando de fumar? Cando un sabe o que quere é porque está madurando, e iso sempre é bo.

Manuel Rivas disse...

Se vas sabendo o que non queres, xa é bastante.

X disse...

Creo que un nunca deixa de fumar.

kaplan disse...

que mo digan a min... :-(

Torreira disse...

Un chega a saber algunha vez o que quere ou convéncese de que o sabe?

Mrs.Doyle disse...

A cuestión é saber o que un non quere se non se sabe moi ben o que un quere...

Deixar de fumar é unha cuestión mental, só hai que ter disciplina, moita disciplina.
A miña nai tras moito tempo fumando, un día dixo: deixoo e así fixo. Non volveu a tocar un pitillo a pesar de que o meu pai segue fumando na casa o mesmo tabaco... Xa hai dez anos que non fuma.

X disse...

Autoconvencerse non soe dar moi bo resultado pois a miúdo resulta unha loita entre o que un realmente quere e o que desexaría querer, ou sexa, un desastre!

alfama disse...

Eu, penso, que aprende, que non quere dicir que vaia vella (aprender, aprenden os nenos). O feito de que un sexa vello non quere dicir máis que iso, que xa no quere aprender...

X disse...

Alfama, convenceume. Grazas.