Quero agradecer de novo o premio Sunshine Award que lle foi concedido á Selva polos blogs Revolta da Freixa, Reincidente e A cova do raposo e
como corresponde decido darlle o premio desde a Selva aos seguintes blogs ordenados alfabeticamente (quedan excluídos os que me concederon o premio). Polo demais vou premiar aqueles que me aluman aínda que xa outros lles concedesen o premio previamente.
A conta da caperucita nunca bate certo
Anoche soñé que había vuelto a...
Calidonia
Chove en ningures
Dor na retina
Gradicela
Neobestiario
Outras lerias
Pés espidos
Vadeorosa
"A cidade ha de ir en ti sempre. […] A vida que aquí perdiches destruíchela en toda a terra." K. Kavafis
2011/09/27
Cando era pequena...
O señor Kaplan sempre acaba meténdome nestas leas, aí vai o meme.
Cando era pequena compartía unha habitación italiana coa sala, e no meu cuarto había unha mesa de comedor de libro horrible que cando estaba pechada era como un ataúde.
Cando era pequena sentaron ao meu carón a Elenita, unha nena feuchiña, que camiñaba encorvada coma unha vella, eu creo que para que non se lle vise tanto a cara onde agachaba un labio inferior cunha cicatriz no medio, e que non falaba con ninguén. Ás dúas semanas chamaron á casa, operárase o milagre, a muda Elenita descubrira o pracer de falar na clase e eu, de premio, volvín quedar soa nunha mesa á espera da seguinte muda que considerasen necesitada da miña terapia.
Cando era pequena Vicente, que para min era un neno guapísimo, era o encargado de repartir os lapis na aula e eu era feliz cando me daba un longo, afíado e noviño.
Cando era pequena era a preferida de meu pai.
Cando era pequena os Reis trouxéronnos a meu irmán e mais a min unha BH, pero tiña prohibido levalo detrás. Levar, leveino, caemos, a curva do gardalamas cravóuseme na parte interior do xeonllo, non houbo panos abondos para tapar tanto sangue, subimos silandeiros á casa e metinme no baño sen saber que viña deixando un regueiro de pingas por todas as escaleiras dende o portal. O chivato confesou, a min leváronme a urxencias, castigáronme e durante semanas presumín da miña primeira cicatriz de guerra.
Cando era pequena miña nai na misa dábame un peso para que botase na colecta e eu preguntáballe se era meu, ela dicía que si, e daquela eu dicíalle, pois se é meu, damo en pesetas que eu reparto. Nin os nenos pobres sen casa nin pais, nin os velliños sen casa, nin nada de nada me facía cambiar de opinión, e así domingo tras domingo pelexabamos polo maldito peso que eu acababa devolvéndolle dicíndolle que para iso que llelo dese ela, que se o peso era meu non llelo daba a aquelas mulleres de sorriso malvado mal disimulado.
Cando era pequena en canto apagaba a luz, sometía a roupa arredor do meu corpo e permanecía inmóbil ata que quedaba durmida porque había unha serpe que reptaba dende debaixo da cama disposta a me cravar os seus dentes ao máis mínimo movemento.
Cando era pequena a felicidade durou pouco.
Cando era pequena compartía unha habitación italiana coa sala, e no meu cuarto había unha mesa de comedor de libro horrible que cando estaba pechada era como un ataúde.
Cando era pequena sentaron ao meu carón a Elenita, unha nena feuchiña, que camiñaba encorvada coma unha vella, eu creo que para que non se lle vise tanto a cara onde agachaba un labio inferior cunha cicatriz no medio, e que non falaba con ninguén. Ás dúas semanas chamaron á casa, operárase o milagre, a muda Elenita descubrira o pracer de falar na clase e eu, de premio, volvín quedar soa nunha mesa á espera da seguinte muda que considerasen necesitada da miña terapia.
Cando era pequena Vicente, que para min era un neno guapísimo, era o encargado de repartir os lapis na aula e eu era feliz cando me daba un longo, afíado e noviño.
Cando era pequena era a preferida de meu pai.
Cando era pequena os Reis trouxéronnos a meu irmán e mais a min unha BH, pero tiña prohibido levalo detrás. Levar, leveino, caemos, a curva do gardalamas cravóuseme na parte interior do xeonllo, non houbo panos abondos para tapar tanto sangue, subimos silandeiros á casa e metinme no baño sen saber que viña deixando un regueiro de pingas por todas as escaleiras dende o portal. O chivato confesou, a min leváronme a urxencias, castigáronme e durante semanas presumín da miña primeira cicatriz de guerra.
Cando era pequena miña nai na misa dábame un peso para que botase na colecta e eu preguntáballe se era meu, ela dicía que si, e daquela eu dicíalle, pois se é meu, damo en pesetas que eu reparto. Nin os nenos pobres sen casa nin pais, nin os velliños sen casa, nin nada de nada me facía cambiar de opinión, e así domingo tras domingo pelexabamos polo maldito peso que eu acababa devolvéndolle dicíndolle que para iso que llelo dese ela, que se o peso era meu non llelo daba a aquelas mulleres de sorriso malvado mal disimulado.
Cando era pequena en canto apagaba a luz, sometía a roupa arredor do meu corpo e permanecía inmóbil ata que quedaba durmida porque había unha serpe que reptaba dende debaixo da cama disposta a me cravar os seus dentes ao máis mínimo movemento.
Cando era pequena a felicidade durou pouco.
2011/09/24
Sunshine Award para a Selva 1 de 2
Quero agradecer o premio Sunshine Award que lle foi concedido á Selva polos blogs Revolta da Freixa, Reincidente e A cova do raposo e que en canto poida concederei eu tamén a outros doce blogs, é unha alegría aparecer nas súas listas habendo como hai tantas e tan boas bitácoras no blogomillo.
E mentres non cumpro con esta e algunha que outra cousa pendente, e como volve Amaral, e iso na Selva sempre é motivo de celebración, déixolles este Hacia lo salvaje, anticipo do novo disco.
2011/09/10
Virxilio Fernández Cañedo (1925-2011)
![]() |
| Os contemplativos (Virxilio, 1988) |
Prematuramente ten que ver a luz un dos sofás da Selva porque 8 de setembro faleceu o autor da fermosa pintura, Virxilio.
Un día soou o timbre, dixeron o seu nome e abriu pensando que se trataría de correo, despois duns minutos de escoitar tombos e voces polas escaleiras tiña na súa porta dous rapaces que lle traían un sofá, ela non mercara ningún sofá pero os datos da entrega eran os seus, o moble viña acompañado dun sobre cunha tarxeta coa mensaxe: ÍSPETE, TÓMBATE E CERRA OS OLLOS. Como non tiña sitio na casa indicoulles que o deixasen no medio e medio da sala, xa logo había pensar que facía con el, agora só podía intentar poñerlle nome ao autor de semellante agasallo.
Pensou que se facía o indicado habería de ter unha visita e espiuse e tombouse e cerrou os ollos e agardou a súa chegada.
O sofá resultaba cómodo malia non ser excesivamente largo senón máis ben un chisco curto para se poder estarricar toda.
Pasaban os minutos e ninguén daba sinais de vida, pensou que quizais non sería unha visita senón unha chamada e procurou ansiosa o móbil no bolso, na cociña, na cama, ata atopalo apagado enriba do moble do baño. Acendeuno coa esperanza de ter algunha chamada perdida pero nada. Pousou o móbil á súa beira no chan e volveu a tombarse no sofá.
Tiña a rixidez xusta, amoldábase ao corpo sen se afundir, era realmente cómodo. Cos ollos cerrados pensou nas fermosas listas anchas en papaia e azul maia separadas polas finiñas douradas da tapicería que acariñaban a pel.
E alí tombada esqueceuse de si mesma e veulle o sono, e soñou mundos de cores imposibles mentres elas e eles entraron con cadansúa tarxeta no peto onde se podía ler: ENTRA, CALA, CONTEMPLA E MARCHA.
2011/09/08
Setembro
(Final de Solos en la madrugada, filme de 1978 dirixido por José Luis Garci)
A vida empeza en setembro, tanto ten cando teñas as vacacións cada ano, que agora desaparecese agosto enteiro e sexan partidas, pero este é o mes de empezar aínda que xa non teñas que comprar forros para os libros nin caixas de plastidecores. No setembro dos zafiros e as caléndulas pensas que rápido marchou o verán, e case o ano todo, e mentres camiñas só cara a unha casa na que ninguén agarda por ti, calculas canto han tardar os salgueiros en estar nevados e márcaste prazos para novos obxectivos.
Estamos en... 2011, somos adultos... en setembro... hai que facer algo... IMOS CAMBIAR DE VIDA!
2011/09/07
O cine dos últimos meses
Os filmes están ordenados por puntuación seguindo a clasificación selvática:
10 (Podería volver a vela mil veces. Esta é das miñas)
9 (Para lembrar, para volver a ver, para gozar diante da pantalla)
Corrientes ocultas (1946)
High Art (1998)
My fair lady (1964)
Yo confieso (1953)
8 (Tes que vela)
Ariane (1957)
Atrápame si puedes (2002)
Cisne negro (2010)
El aviador (2004)
El discurso del rey (2010)
El hombre de al lado (2009)
El honor de los Prizzi (1985)
El inocente (2011)
La condesa descalza (1954)
Los chicos están bien (2010)
Mar de hierba (1947)
Nowhere Boy (2009)
Sin límites (2011)
Su otra esposa (1957)
Una historia del Bronx (1993)
Yo soy el amor (2009)
7 (Lémbrame que debería ir máis ao cine)
Código fuente (2011)
Cumbres borrascosas (1939)
El retrato de Dorian Gray (2009)
El talento de mr. Ripley (1999)
Historia de una monja (1959)
La calle de las tentaciones (2002)
La impetuosa (1952)
La sirena del Mississippi (1969)
Morning Glory (2010)
Solos en la madrugada (1978)
Tengo algo que deciros (2010)
Una familia con clase (2008)
6 (Veña, si, por haches, por bes ou por cetas, si)
Bienvenidos al Norte (2008)
Burlesque (2010)
Hacia las alturas (1933)
HappyThankYouMorePlease (2010)
Middle Men (2009)
Trust (2010)
5 (Non ocupar nin unha neurona lembrándoa)
El castor (2011)
Los hijos del capitán Grant (1962)
Paycheck (2003)
Pleasantville (1998)
Un asunto de amor (1994)
Win win (2011)
4 (Como aburrise diante dunha pantalla)
Algo prestado (2011)
Midnight in Paris (2011)
3 (Mala)
El amor tiene dos caras (1996)
La mujer sin piano (2009)
Los seductores (2010)
Siempre a mi lado (2010)
Una hora más en Canarias (2010)
2 (Sinxelamente insoportable)
Atrapado por amor (2009)
El plan B (2010)
El último verano (2009)
1 (Antes morta que volver a vela)
Cruzadas (2011)
Híncame el diente (2010)
Potiche, mujeres al poder (2010)
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)





