Páxinas

2011/08/03

Débedas

Imaxe de Altermundo (algo moito máis importante que esta entrada).

Querid@s paseantes da Selva, téño por aí débedas pendentes con algúns e algunhas de vostedes, só quería manifestarlles que de momento non me vou declarar en quebra técnica e teño a firme vontade de me ir poñendo ao día nos pagamentos. Agradézolles a súa inmensa xenerosidade de non caer na usura de me aplicar uns xuros impagables que aínda me habían afundir máis nesta crise blogueira.

PD: Iso non quita que calquera día precise ser rescatada e resérvome o dereito a, se for o caso, pedir axuda e que me lamban as feridas.

Campaña de animación á lectura 95

Fotografía de Manu Prombol.

Serei eu o teu Shahriar e ti a miña Sherezade, sigue lendo e non hei cerrar o frasco só polo pracer de sentir o son da túa voz reverberando aí dentro inventando cada noite unha historia para min.

2011/08/01

Elena Gago (1940-2011)


Hai un par de días enterraban a Elena Gago no cemiterio coruñés de San Amaro. Vin nos papeis unha fotografía dunha caixa fúnebre seguida de non demasiada xente. Pareceume unha tremenda inxustiza vital, Elena Gago debería ter sido trasladada nun dos fermosos sofás que trazaron os seus pinceis.
Nunca tiven a oportunidade de coñecela persoalmente, nin sequera de vela de lonxe, mais hai bastantes anos que ao ver un dos seus cadros xa quedei atrapada por eses espazos íntimos, harmónicos, sinxelos, suxestivos e asemade tan cheos de ausencias.
Déixolles unhas cantas mostras desta autora procedentes da Colección Caixanova e da Colección de Arte da Fundación María José Jove.









2011/06/05

Abordaxes

Agora que volve estar de moda a pirataría, atopei na singradura estas fermosas abordaxes:

2011/06/01

5 anos


Que axiña pasaron estes cinco anos na Selva!
A banda sonora segue a ser a mesma, nesta ocasión déixolles ademais luz e auga. Cando vexo este vídeo sinto unhas ganas inmensas de estar aí abaixo e sentir como o líquido elemento cae enriba miña acariñándome ao ritmo da música, agardo que experimenten esa mesma sensación. En ausencia de fontes próximas recoméndolles a alternativa de música con ducha caseira.


Grazas a tod@s @s que aínda seguen aí malia a miña pouca dedicación.

2011/05/20

Indignádevos!


[...] sigamos clamando por «unha auténtica insurrección pacífica contra os medios de comunicación de masas que tan só propoñen como horizonte para a nosa mocidade o consumo masivo, o desprezo aos máis débiles e á cultura, a amnesia xeneralizada e a competición a ferro de todos contra todos».
A todas e todos os que farán o século XXI, dicímoslles con afecto:
«CREAR É RESITIR.
RESISTIR É CREAR».
Con este fragmento remata Indignádevos!, a obra de Stéphane Hessel que inspira o movemento dos indignad@s que medra nas rúas. Como sabiamente indica Manuel Rivas no estupendo prólogo, “Indignádevos! é un non que dá paso a un si”.



Esta fabulosa viñeta de El Roto, que copio do novo tobo de Róbinson, resume perfectamente o lamentable espectáculo que están a ofrecer os partidos maioritarios no Estado no seu non saber escoitar. Mais non comparto a petición de abstención nas eleccións porque segundo o sistema electoral vixente iso só beneficiaría os partidos que levan a cabo as políticas que se están a criticar.

Gustaríame que este movemento medrase, que non marchase o domingo cada un para a súa casa como se isto só fosen unhas colonias de verán, que RESISTISE.

Live Broadcast by Ustream.TV

2011/05/14

Ninon de Lenclos




En xullo de 2007 comezara a escribir unha entrada sobre Ninon de Lenclos que viñera a conto por un post que vira nun blog chamado Laranxa (un dos defuntos do blogomillo).
O post en cuestión lembrárame a célebre cita de Ninon de Lenclos: O peito de muller perfecto é aquel que cabe na man do home decente.
Case catro anos despois xa é hora de que a pobre Ninon abandone o refuxio dos borradores esquecidos.

A Raíña do Amor nace en París en 1620, de nena seu pai abandona á nai que lle dá a educación dunha futura cortesá e con dezasete anos queda orfa mais cunha herdanza que lle permite mercar a súa casa no nº 36 da rue des Tournelleque que logo se había de converter nun selecto centro de reunión da intelectualidade e a política parisiense. Durante décadas, a súa casa era o lugar de reunión preferido polos nobres franceses, nos seus salóns dábanse a man a cultura, o liberalismo e o respecto propios de persoas que vivían alleas a todo o vulgar.

Non casou nunca e decidiu vivir coma un home na época, isto é, comportándose moralmente como a persoa que menos ten que perder nunha relación fronte á submisión para a muller que imperaba naquela altura. Tiña por regra inviolable non recibir nunca ningún agasallo dos seus amantes e cando deixaba de amalos non os enganaba, simplemente llelo dicía con sinceridade. Posuía a habilidade de conservar a amizade dos seus antigos amantes ao longo da vida e mesmo conseguiu o aprecio e respecto de moitas das esposas dos seus amantes.

En 1705, Ninon morre con 85 anos, respectada por case todos, amada por moitos e considerada por aquela altura de xeito unánime como a auténtica raíña do amor.
Amante das artes deixoulle de herdanza ao sobriño do seu último amante a súa biblioteca persoal e unha importante cantidade de diñeiro para que mercase libros, co tempo ese neno de nove anos habíase converter en Voltaire.

Estas son algunhas das citas máis coñecidas de Ninon:
A galantería é unha intriga amorosa na que queremos que o adversario nos avantaxe.
A resistencia dunha muller non é sempre proba da súa virtude, senón máis frecuentemente da súa experiencia.
Cando se teñen cumprido os nosos soños é cando comprendemos a riqueza da nosa imaxinación e a pobreza da realidade.
Nas idades da galantería, o amor platónico é a paixón da vellez.
Non existe ningunha muller que non prefira un pouco de trato áspero a unha excesiva consideración.
O amor é unha comedia na cal os actos son moi curtos e os entreactos máis longos: como encher os intermedios senón é mediante o enxeño?
Precísase máis xenialidade para facer o amor que para liderar exércitos.
Quen ten deixado de agradar perdeu o dereito de facer reproches.
Unha muller sensible debería ser guiada pola súa cabeza cando procure un marido e polo seu corazón cando procure un amante.