A traizón

Non estou para panxoliñas!

[Imaxe creada sobre unha fotografía orixinal de -MRTN-]

París contigo

"¿Cuál es el mejor mes para visitar París?
El mejor mes es en el que tú vengas."

Mentres marchas sinto que a idea de te ir ver á cidade do amor xa se converteu nunha necesidade.
Agardar á primavera paréceme excesivo, renego do xogo de me facer a difícil, decembro ha de ser un magnífico mes para coñecer a cidade dos tellados e te atopar alí. Onde terei metido eu os libros de francés da escola de idiomas? Unha semana non é que dea para moito pero sequera repasar o básico. Almorzaremos, iremos vela xuntos e logo deixareite á túa vida mentres eu fago de turista e devoro museos, rúas e unhas cantas tendas monas parisienses. Recollerasme á saída do Orsay?

Borrador

54 entradas en fase borrador (a máis antiga agarda ver a luz desde 2006).

Tipoloxía:
- Unhas son son como tempos a medio vivir, algo houbo pero no seu momento non foi o suficientemente intenso ou apremante como para facer agromar un post do meu gusto.
- Outras son o resultado dunha aplicación da autocensura no último momento, que tampouco unha o vai ir contado todo por aí.
- Bastantes son entregas pendentes da campaña de animación á lectura, pero claro, hai xa tantas campañas de animación á lectura!
- Algunhas falan de filmes que xa nin lembro.
- Tres, que teñen xa moito tempo, van do pequeno/minúsculo/ínfimo blogomillo.
- Varias falan delas e deles.
- Un par delas poden chegar a ser boas ideas.
- E algunha, fala de ti en silencio.

Music to your lips

Hoxe tiven un pesadelo

Hoxe tiven un pesadelo e por causa miña morrías. Unha broma en cuestións de segundos tranformábase en traxedia. Espertei berrando, berrei aínda xa esperta. Ti seguías a durmir coma un anxiño. Deiche bicos. Despois espertaches, chorei e riches.
Dúas horas, blogomillo e un nesquik quente con mini cruasáns despois, aínda non se me pasa.

Viaxes

[Fotografía de Anton Postnikov]

Metera toda a roupa ben arrombada na maleta e comezara a vestirme. Aínda quedaba media hora para marchar, pero o caer da saia polas pernas abaixo fixo que comezase a viaxe pola miña conta. Sen te agardar.
Agárdame ti cando tarde demasiado en baixar no ascensor.

25 de novembro maldito

Un tango

Segunda década do século XX. Valentino e Nijinsky bailan un tango sós nun salón etiqueteiro de Nova York.

Valentino [Ven ao meu terreo. Has ver o que é o tango.]
Nijinsky [Vexamos a arte do teu tango desclasado.]
Valentino [Así, segue os meus pasos lixeiro.]
Nijinsky [Ata vai resultar divertido.]
Valentino [Así, acariña o piso canda min e recúa.]
Nijinsky [Balanceémonos como a agulla do metrónomo.]
Valentino [Permanece quedo aí, marcando o paso, sen présa.]
Nijinsky [Sígote como a túa sombra.]
Valentino [E agora déixate caer livián.]
Nijinsky [Xiremos, xiremos, xiremos...]
Valentino [Voa, voa...]

Aparecen as súas donas e o baile remata sen teren pronunciado unha palabra. Non se han volver a ver nunca.