Non sei se foi lembranza ou ensoñación o que provocou o lategazo dentro ao ver o xogo de olladas entre o baile, seguindo o ritmo e alleos a todo, tan morenos, tan insinuantes, tan prometedores... E eu convertida nunha voyeur por culpa desta lembranza túa que non teño.
aínda que o que a min me gustaba de verdade era estoutro:
que por certo, hai que ver o que cambiou, en fin, e eu tamén.
Un, dous, tres, catro, cinco, seis, sete, oito... erros.
Hoxe recoméndolles unha entrevista de Magago a Servando Barreiro, un rapaz espelido que se dedica a inventar uns aparellos nos que mestura luz e son de formas novidosas. É un visual jockey, non, eu tampouco sabía o que era iso, vén sendo unha versión evolucionada dos pinchadiscos, agora pinchan vídeos combinando imaxes e son con parámetros diferentes aos habituais e fala de ondas de son, de ondas cerebrais, etc. O Ser, como se chama no Fotolog, agora anda por Berlín porque isto xa lle quedou pequeno hai uns anos, pero é mellor que o escoiten nas súas palabras.
A auga tamén pode unirnos doutras maneiras. Velaquí teñen uns rusos de 1900 nos baños, pregúntome se ligarán ou non, aínda que nisto dos baños públicos disque hai moita lenda urbana. Sen ir máis lonxe, estoume acordando dunhas amigas que viron no fogar do líquido elemento unha oportunidade excepcional para animar a súa vida social. Semanas despois seguían con maniotas, mágoa que non fosen polo tipo de exercicio que gustarían de practicar.
Fisiólogus chegou por recomendación, sempre me intrigou como sería a conversa, pero así foi. E pasou con el como con esas persoas que un día alguén che presenta e apuntas na axenda "o amigo de..." para saber de quen se trata, logo xa lles coñeces o nome e ao final acaban tendo un oco propio.
Rómpelle a blusa, sobe o suxeitador, rómpeo, aperta eses peitos mentres a bica. Víraa mentres os arrastra aos dous á outra parede, agora el contra a parede, ela de costas contra el. Xira con brusquidade a cabeza dela procurando a súa boca, a man del explora o ventre dela, a man dela sobre a del explorando o seu propio corpo. Os brazos dela soben, os del rodéana e as súas mans estendidas baixan cara ao pube dela.
Sobe a saia e van aparecendo a braguiña negra dela e as blondas das medias tamén negras. Cun brazo cruzando o peito dela e unha man na súa nádega dereita lévaa ata a butaca.
Alí dóbraa, arríncalle o tanga, ela revólvese, tena inmobilizada, cunha man baixa bruscamente o seu pantalón e o seu calzón, e crávase en só dous golpes ata o fondo. E crávase, e crávase, e crávase e morde as costas dela. Come o pescozo, a orella, mentres os dedos tapan a boca dela.
Tombados nun sofá de lado, ela diante, el detrás cunha man sobre o van dela.
Suicida como a barca que abandona o peirao e penetra na brétema da ría consciente de que non ha volver tragada polo océano.
Por debajo del agua
te busco el pelo,
por debajo del agua,
pero no llego.
Por debajo del agua
de tu cintura:
tú me llamas arriba
para que suba.
Para que suba al aire
de tu mirada;
mi corazón me enciende,
luego se apaga.
Te busco el pelo
por debajo del agua,
pero no llego.
[José Ángel Valente]
