Páxinas

2021/06/01

Fame neghra

 




E veu a pandemia, e trouxo a fame.

Coma animaliños asustados permanecemos cada un no seu tobo do que asomabamos para ver as ambulancias, a policía, o deserto da beirarrúa... 

E ti, que había de ser de ti? Seguirías vivo? Miraba as noticias só para descartarte. 

Segundo pasaban os días ía perdendo o osíxeno e viña aparecendo a fame, unha fame que comezou a ferverme por dentro, que se foi alimentando das túas lembranzas para medrar. 

E alí, dentro, onde só ti chegaches, invadiume a fame, unha fame neghra de ti.

Um comentário:

Carlos Kaplan disse...

Pero chegou un día e a pandemia desaparecera, e houbo noite e mañá, día primeiro.
Todo isto será algún día un mal recordo, e chegaremos a non crer que teña ocorrido.
Saúdo desde unha Ithaca que mudou as coordenadas.