Selva de Esmelle

Campaña de animación á lectura 102

2012-01-29T21:55:00.000+01:00

Ilustración de Eva Vázquez vía Librosfera.

Refacho

2012-01-28T00:12:00.002+01:00

Un día saes da casa, como calquera outro, sen te preparares para nada, e de súpeto chega un refacho que vén de tan lonxe que xa case non lembras, e sentes que aínda todo se pode revolver aí dentro.

FELIZ 2012

2012-01-04T00:00:00.001+01:00

Cine de decembro 2011

2011-12-31T23:00:00.000+01:00

Os filmes están ordenados por puntuación seguindo a clasificación selvática:

10 (Podería volver a vela mil veces. Esta é das miñas)
La vergüenza (2009)

9 (Para lembrar, para volver a ver, para gozar diante da pantalla)

En un mundo mejor (2010)

8 (Tes que vela)

Conociendo a Julia (2004)

Crónica de una mentira (2009)

El mundo según Barney (2010)

Feliz Navidad Mr. Lawrence (1983)

Siete mesas de billar francés (2007)

Vidas contadas (2002)

7 (Lémbrame que debería ir máis ao cine)

La deuda (2011)

La piel que habito (2011)

Un dios salvaje (2011)

6 (Veña, si, por haches, por bes ou por cetas, si)

Cena de amigos (2009)

Jane Eyre (2011)

La mancha humana (2003)

5 (Non ocupar nin unha neurona lembrándoa)

Lo contrario al amor (2011)

Un método peligroso (2011)

4 (Como aburrise diante dunha pantalla)

3 (Mala)

Un plan perfecto (2010)

2 (Sinxelamente insoportable)

La ramera errante (2010)

1 (Antes morta que volver a vela)

Los pingüinos del Sr. Poper (2011)

Acto de homenaxe a Marcos Valcárcel

2011-12-11T10:18:00.001+01:00

O autor do blog As uvas na solaina, recibirá unha homenaxe póstuma o día 12 de decembro, luns, no Liceo ourensán ás 8, co gallo do seu cabodano.
O acto é aberto a toda a cidadanía.

Difúndase a convocatoria.

Marcos Valcárcel (1958-2010)

2011-12-05T01:00:00.000+01:00

Un ano sen el.
Marcos Valcárcel foi moitas cousas diferentes para moitos, para min foi a primeira perda admirada dun membro activo do blogomillo. Lamento que o seu blog, As uvas na solaina, non se valore debidamente como unha importante fonte documental.
A miña admiración.

Cine de novembro 2011

2011-12-04T00:30:00.001+01:00

Fotograma de El árbol de la vida.

Os filmes están ordenados por puntuación seguindo a clasificación selvática:

10 (Podería volver a vela mil veces. Esta é das miñas)

9 (Para lembrar, para volver a ver, para gozar diante da pantalla)

Beginners (2010)

8 (Tes que vela)

Criadas y señoras (2011)

El árbol de la vida (2011)

7 (Lémbrame que debería ir máis ao cine)

El gran Houdini (1953)

6 (Veña, si, por haches, por bes ou por cetas, si)

Generación robada (2002)

No es tan fácil (2009)

5 (Non ocupar nin unha neurona lembrándoa)

4 (Como aburrise diante dunha pantalla)

3 (Mala)

2 (Sinxelamente insoportable)

Corazones de hielo (2009)

Cuando el amor mata (2010)

1 (Antes morta que volver a vela)

Orquídea salvaje (1990)

Llenaba de humo el paraíso perdido

2011-12-01T21:58:00.000+01:00

Hai un tempiño Bandini publicaba isto:
"También me apetece comprar un jersey de cuello alto y volver a fumar en pipa, como cuando tenía veinte y llenaba de humo el paraíso perdido"

Dende aquela levaba aquí gardado en borrador e de cando en cando volvía a estas poucas palabras e cada vez me traían máis o sabor da melancolía dese paraíso perdido. Volvía a gardalo esperando que algún día se me ocorrese algo digno delas para sacalas de paseo pola Selva, pero despois de tanto tempo, apetéceme compartilas sen máis.
Porque resulta que hoxe sinto saudade e quero compartir a beleza e lembro aquela tarde en que me ensinaches a diferenza entre tres tipos de tabaco de pipa naquel laboratorio caseiro en que converteras o teu armario cheo de botes herméticos e latas e panos cos que coidadosamente acariñabas e lustrabas cada unha das pipas da túa colección. Aínda me pregunto que mans lle terían dado forma a aquela bela pipa de escuma de mar turca, pero a miña favorita sempre foi a Savinelli. Non cha aceptei cando ma quixeches regalar porque sabía que era especial para ti e, sabendo que fixen ben, lamento non tela comigo. E lémbrome na butaca coas pernas colgando, a música no tocadiscos e o fume da túa pipa cruzando o aire por riba da miña vista en formas que ti inventabas para que eu tivese que improvisar historias.
Lembro o olor penetrante, o do tabaco, e o teu.

Hai tradicións que sentan ben

2011-11-27T18:14:00.000+01:00

Unha de Ewan McGregor para Noa.

A galega pública

2011-11-22T21:47:00.000+01:00

Grazas Carlos Blanco.Porque non todo dá igual.

Animación á lectura 101: Beginners

2011-11-13T12:52:00.001+01:00

Beginners (2010) - Deliciosa (McGregor delicioso tamén)

Clasificación selvática: 9 (Para lembrar, para volver a ver, para gozar diante da pantalla)

Cine de setembro e outubro (2011)

2011-11-11T23:40:00.001+01:00

Escena de "Melancolía".

Os filmes están ordenados por puntuación seguindo a clasificación selvática:

10 (Podería volver a vela mil veces. Esta é das miñas)

9 (Para lembrar, para volver a ver, para gozar diante da pantalla)

Melancolía (2011)

8 (Tes que vela)

El síndrome de China (1978)

Pago justo (2010)
Tokio Blues (Norwegian Wood)(2010)

Escena de "Pago justo".

7 (Lémbrame que debería ir máis ao cine)

El último gran día (2009)
Interiores (1978)
Secretary (2002)
Varg Veum - Perros enterrados no muerden (2008)

6 (Veña, si, por haches, por bes ou por cetas, si)

Bésame antes de morir (1991)
Margin Call (2011)
Stolen (Vidas robadas) (2009)
Ya no somos dos (2004)

5 (Non ocupar nin unha neurona lembrándoa)

El arte de pasar de todo (2011)
El origen del planeta de los simios (2011)
El Sanvalentín perdido (2011)

4 (Como aburrise diante dunha pantalla)

Cómo perder a un chico en 10 días (2003)
Con derecho a roce (2011)
Larry Crowne, nunca es tarde (2011)

3 (Mala)

Dos familias y una boda (2010)
La pareja del año (2001)
Safe Harbor (Puerto seguro) (2011)

2 (Sinxelamente insoportable)

1 (Antes morta que volver a vela)

El verano en que todo cambió (2009)

Campaña de animación á lectura 100

2011-11-09T01:00:00.000+01:00

Agasallo de aniversario para o Sr. Kaplan

Campaña de animación á lectura 99

2011-11-09T00:38:00.002+01:00

Yvo Jacquier

De amigos e contactos

2011-10-29T18:40:00.002+02:00

O meu saldo resúmese nun superávit de contactos con déficit de amigos.

Ou foi ao revés?
O meu saldo resúmese nun déficit de amigos con superávit de contactos.
?

Van Hove

2011-10-14T07:59:00.001+02:00

Unha descuberta.

Francine Van Hove

Campaña de animación á lectura 98

2011-10-03T22:11:00.000+02:00

Con esta calorrrrrrrrrr!

Sen pretexto

2011-10-03T02:22:00.000+02:00

Chego sen pretexto á Selva, unha meiga agóirame novas descubertas mentres penso que aínda teño por explorar o sabor dos teus beizos no bordo da copa compartida.

Campaña de animación á lectura 97

2011-09-28T00:19:00.000+02:00

Pintura de Suzy Smith

Ler sabendo que escoitas e presentir que vas interromper en calquera momento.

Sunshine Award para a Selva 2 de 2

2011-09-27T23:59:00.000+02:00

Quero agradecer de novo o premio Sunshine Award que lle foi concedido á Selva polos blogs Revolta da Freixa, Reincidente e A cova do raposo e como corresponde decido darlle o premio desde a Selva aos seguintes blogs ordenados alfabeticamente (quedan excluídos os que me concederon o premio). Polo demais vou premiar aqueles que me aluman aínda que xa outros lles concedesen o premio previamente.

A conta da caperucita nunca bate certo

Anoche soñé que había vuelto a...

Calidonia

Chove en ningures

Dor na retina

Gradicela

Neobestiario

Outras lerias

Pés espidos

Vadeorosa

Cando era pequena...

2011-09-27T01:14:00.000+02:00

O señor Kaplan sempre acaba meténdome nestas leas, aí vai o meme.

Cando era pequena compartía unha habitación italiana coa sala, e no meu cuarto había unha mesa de comedor de libro horrible que cando estaba pechada era como un ataúde.

Cando era pequena sentaron ao meu carón a Elenita, unha nena feuchiña, que camiñaba encorvada coma unha vella, eu creo que para que non se lle vise tanto a cara onde agachaba un labio inferior cunha cicatriz no medio, e que non falaba con ninguén. Ás dúas semanas chamaron á casa, operárase o milagre, a muda Elenita descubrira o pracer de falar na clase e eu, de premio, volvín quedar soa nunha mesa á espera da seguinte muda que considerasen necesitada da miña terapia.

Cando era pequena Vicente, que para min era un neno guapísimo, era o encargado de repartir os lapis na aula e eu era feliz cando me daba un longo, afíado e noviño.

Cando era pequena era a preferida de meu pai.

Cando era pequena os Reis trouxéronnos a meu irmán e mais a min unha BH, pero tiña prohibido levalo detrás. Levar, leveino, caemos, a curva do gardalamas cravóuseme na parte interior do xeonllo, non houbo panos abondos para tapar tanto sangue, subimos silandeiros á casa e metinme no baño sen saber que viña deixando un regueiro de pingas por todas as escaleiras dende o portal. O chivato confesou, a min leváronme a urxencias, castigáronme e durante semanas presumín da miña primeira cicatriz de guerra.

Cando era pequena miña nai na misa dábame un peso para que botase na colecta e eu preguntáballe se era meu, ela dicía que si, e daquela eu dicíalle, pois se é meu, damo en pesetas que eu reparto. Nin os nenos pobres sen casa nin pais, nin os velliños sen casa, nin nada de nada me facía cambiar de opinión, e así domingo tras domingo pelexabamos polo maldito peso que eu acababa devolvéndolle dicíndolle que para iso que llelo dese ela, que se o peso era meu non llelo daba a aquelas mulleres de sorriso malvado mal disimulado.

Cando era pequena en canto apagaba a luz, sometía a roupa arredor do meu corpo e permanecía inmóbil ata que quedaba durmida porque había unha serpe que reptaba dende debaixo da cama disposta a me cravar os seus dentes ao máis mínimo movemento.

Cando era pequena a felicidade durou pouco.

Sunshine Award para a Selva 1 de 2

2011-09-24T01:45:00.000+02:00

Quero agradecer o premio Sunshine Award que lle foi concedido á Selva polos blogs Revolta da Freixa, Reincidente e A cova do raposo e que en canto poida concederei eu tamén a outros doce blogs, é unha alegría aparecer nas súas listas habendo como hai tantas e tan boas bitácoras no blogomillo.

E mentres non cumpro con esta e algunha que outra cousa pendente, e como volve Amaral, e iso na Selva sempre é motivo de celebración, déixolles este Hacia lo salvaje, anticipo do novo disco.

Virxilio Fernández Cañedo (1925-2011)

2011-09-10T23:52:00.002+02:00

Os contemplativos (Virxilio, 1988)

Prematuramente ten que ver a luz un dos sofás da Selva porque 8 de setembro faleceu o autor da fermosa pintura, Virxilio.

Un día soou o timbre, dixeron o seu nome e abriu pensando que se trataría de correo, despois duns minutos de escoitar tombos e voces polas escaleiras tiña na súa porta dous rapaces que lle traían un sofá, ela non mercara ningún sofá pero os datos da entrega eran os seus, o moble viña acompañado dun sobre cunha tarxeta coa mensaxe: ÍSPETE, TÓMBATE E CERRA OS OLLOS. Como non tiña sitio na casa indicoulles que o deixasen no medio e medio da sala, xa logo había pensar que facía con el, agora só podía intentar poñerlle nome ao autor de semellante agasallo.

Pensou que se facía o indicado habería de ter unha visita e espiuse e tombouse e cerrou os ollos e agardou a súa chegada.

O sofá resultaba cómodo malia non ser excesivamente largo senón máis ben un chisco curto para se poder estarricar toda.

Pasaban os minutos e ninguén daba sinais de vida, pensou que quizais non sería unha visita senón unha chamada e procurou ansiosa o móbil no bolso, na cociña, na cama, ata atopalo apagado enriba do moble do baño. Acendeuno coa esperanza de ter algunha chamada perdida pero nada. Pousou o móbil á súa beira no chan e volveu a tombarse no sofá.

Tiña a rixidez xusta, amoldábase ao corpo sen se afundir, era realmente cómodo. Cos ollos cerrados pensou nas fermosas listas anchas en papaia e azul maia separadas polas finiñas douradas da tapicería que acariñaban a pel.

E alí tombada esqueceuse de si mesma e veulle o sono, e soñou mundos de cores imposibles mentres elas e eles entraron con cadansúa tarxeta no peto onde se podía ler: ENTRA, CALA, CONTEMPLA E MARCHA.

Manuel María (1929-2004)

2011-09-08T14:01:00.000+02:00

Fotografía tirada de Terra e Tempo

Manuel María, 7 anos sen a túa voz quebrada.

Setembro

2011-09-08T00:33:00.001+02:00

(Final de Solos en la madrugada, filme de 1978 dirixido por José Luis Garci)

A vida empeza en setembro, tanto ten cando teñas as vacacións cada ano, que agora desaparecese agosto enteiro e sexan partidas, pero este é o mes de empezar aínda que xa non teñas que comprar forros para os libros nin caixas de plastidecores. No setembro dos zafiros e as caléndulas pensas que rápido marchou o verán, e case o ano todo, e mentres camiñas só cara a unha casa na que ninguén agarda por ti, calculas canto han tardar os salgueiros en estar nevados e márcaste prazos para novos obxectivos.

Estamos en... 2011, somos adultos... en setembro... hai que facer algo... IMOS CAMBIAR DE VIDA!

O cine dos últimos meses

2011-09-07T00:53:00.000+02:00

Os filmes están ordenados por puntuación seguindo a clasificación selvática:

10 (Podería volver a vela mil veces. Esta é das miñas)

Pequeñas mentiras sin importancia (2010)

9 (Para lembrar, para volver a ver, para gozar diante da pantalla)

Corrientes ocultas (1946)

High Art (1998)

My fair lady (1964)

Yo confieso (1953)

8 (Tes que vela)

Adivina quién viene esta noche (1967)

Ariane (1957)

Atrápame si puedes (2002)

Cisne negro (2010)

El aviador (2004)

El discurso del rey (2010)

El hombre de al lado (2009)

El honor de los Prizzi (1985)

El inocente (2011)

La condesa descalza (1954)

Los chicos están bien (2010)

Mar de hierba (1947)

Nowhere Boy (2009)

Sin límites (2011)

Su otra esposa (1957)

Una historia del Bronx (1993)

Yo soy el amor (2009)

7 (Lémbrame que debería ir máis ao cine)

Coco, de la rebeldía a la leyenda de Chanel (2009)

Código fuente (2011)

Cumbres borrascosas (1939)

El retrato de Dorian Gray (2009)

El talento de mr. Ripley (1999)

Historia de una monja (1959)

La calle de las tentaciones (2002)

La impetuosa (1952)

La sirena del Mississippi (1969)

Millennium 1: Los hombres que no amaban a las mujeres (2009)

Morning Glory (2010)

Solos en la madrugada (1978)

Tengo algo que deciros (2010)

Una familia con clase (2008)

6 (Veña, si, por haches, por bes ou por cetas, si)

Bienvenidos al Norte (2008)

Burlesque (2010)

Hacia las alturas (1933)

HappyThankYouMorePlease (2010)

Middle Men (2009)

Trust (2010)

5 (Non ocupar nin unha neurona lembrándoa)

El amor y otras cosas imposibles (2009)

El castor (2011)

Los hijos del capitán Grant (1962)

Paycheck (2003)

Pleasantville (1998)

Un asunto de amor (1994)

Win win (2011)

4 (Como aburrise diante dunha pantalla)

Algo prestado (2011)

Midnight in Paris (2011)

Vivaldi, un príncipe en Venecia (2006)

3 (Mala)

El amor tiene dos caras (1996)

La mujer sin piano (2009)

Los seductores (2010)

Manuale d'amore 3. Las edades del amor (2011)

Siempre a mi lado (2010)

Una hora más en Canarias (2010)

2 (Sinxelamente insoportable)

Atrapado por amor (2009)

El plan B (2010)

El último verano (2009)

1 (Antes morta que volver a vela)

Cruzadas (2011)

Híncame el diente (2010)

Potiche, mujeres al poder (2010)

Campaña de animación á lectura 96

2011-09-05T01:23:00.000+02:00

&lt;p&gt;&amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;gt;aadff&lt;/p&gt;

Jesús del Pozo (1946-2011)

2011-08-15T03:23:00.000+02:00

Morreu Jesús del Pozo, un dos grandes artistas da moda en España.

Coma outros deseñadores de roupa ou de xoias e ultimamente tamén figuras do deporte e do cine, sumou á súa oferta de produtos asociados e de prestixio os perfumes.

No ámbito da perfumería feminina, no ano 1992 principiou con Duende, que logo xa se había de converter nun clásico.

Catro anos despois seguiulle Esencia de Duende.

En 1997 Halloween, cun enfoque moito máis fresco axiña se fixo a máis recoñecible das súas fragrancias.

Logo habían de vir variacións ata que en setembro de 2010, saía ao mercado a derradeira das súas creacións, Ámbar, con ese medallón tan característico e esa imitación en cristal das formas arredondadas do ámbar natural non é para todos os días, senón para cando procuras que a túa pel exhale un olor determinado e especial. Gardareino como un talismán, como facían os fenicios.

Entre lamber e morder

2011-08-14T12:22:00.001+02:00

Nas terrazas de verán os temas son completamentediferentes aos das mesas interiores que nos acollen noutras épocasdo ano.

Atrapados baixo os parasoles e para evitar o sopordas primeiras horas da tarde as conversas reláxanse e derivan enmensaxes ambiguas, sen evolución coherente, pero que provocan o risodos congregados. Como quen non quixo a cousa, e partindo dunsolombo demasiado pouco feito, a conversa foi dar nos xeitos demorder e as súas variedades, puxemos os dentes a traballar etrabamos e abocamos.

Alguén lembrou aquilo de "máisvale lamber que morder", pero véndote alí sorrindo asocorrencias alleas mentres tomabas a túa bóla de xeado, o meu desexo oscilaba entre darche a morder a miña queixada para que a abocases ben costeus dentes perfectamente aliñados ou que te dedicases a lamber lentamente o meu colo coa túa lingua xeada.

Noutras mans

2011-08-12T04:50:00.000+02:00

Ultimamente gústame imaxinarte noutras mans, rodeado de mans, toqueteado, sobado, manoseado, abandonado a mans alleas, saboreando o pracer que che provocan mentres o teu goce fai de min unha voyeur prisioneira.

Débedas

2011-08-03T12:22:00.000+02:00

Imaxe de Altermundo (algo moito máis importante que esta entrada).

Querid@s paseantes da Selva, téño por aí débedas pendentes con algúns e algunhas de vostedes, só quería manifestarlles que de momento non me vou declarar en quebra técnica e teño a firme vontade de me ir poñendo ao día nos pagamentos. Agradézolles a súa inmensa xenerosidade de non caer na usura de me aplicar uns xuros impagables que aínda me habían afundir máis nesta crise blogueira.

PD: Iso non quita que calquera día precise ser rescatada e resérvome o dereito a, se for o caso, pedir axuda e que me lamban as feridas.

Campaña de animación á lectura 95

2011-08-03T11:44:00.001+02:00

Fotografía de Manu Prombol.

Serei eu o teu Shahriar e ti a miña Sherezade, sigue lendo e non hei cerrar o frasco só polo pracer de sentir o son da túa voz reverberando aí dentro inventando cada noite unha historia para min.

Elena Gago (1940-2011)

2011-08-01T12:44:00.000+02:00

Hai un par de días enterraban a Elena Gago no cemiterio coruñés de San Amaro. Vin nos papeis unha fotografía dunha caixa fúnebre seguida de non demasiada xente. Pareceume unha tremenda inxustiza vital, Elena Gago debería ter sido trasladada nun dos fermosos sofás que trazaron os seus pinceis.

Nunca tiven a oportunidade de coñecela persoalmente, nin sequera de vela de lonxe, mais hai bastantes anos que ao ver un dos seus cadros xa quedei atrapada por eses espazos íntimos, harmónicos, sinxelos, suxestivos e asemade tan cheos de ausencias.

Déixolles unhas cantas mostras desta autora procedentes da Colección Caixanova e da Colección de Arte da Fundación María José Jove.

Abordaxes

2011-06-05T23:25:00.001+02:00

Agora que volve estar de moda a pirataría, atopei na singradura estas fermosas abordaxes:

5 anos

2011-06-01T20:11:00.001+02:00

Que axiña pasaron estes cinco anos na Selva!

A banda sonora segue a ser a mesma, nesta ocasión déixolles ademais luz e auga. Cando vexo este vídeo sinto unhas ganas inmensas de estar aí abaixo e sentir como o líquido elemento cae enriba miña acariñándome ao ritmo da música, agardo que experimenten esa mesma sensación. En ausencia de fontes próximas recoméndolles a alternativa de música con ducha caseira.

Grazas a tod@s @s que aínda seguen aí malia a miña pouca dedicación.

Para tots els indignats de la Plaça de Catalunya

2011-05-27T23:04:00.000+02:00

Indignádevos!

2011-05-20T00:47:00.002+02:00

[...] sigamos clamando por «unha auténtica insurrección pacífica contra os medios de comunicación de masas que tan só propoñen como horizonte para a nosa mocidade o consumo masivo, o desprezo aos máis débiles e á cultura, a amnesia xeneralizada e a competición a ferro de todos contra todos».

A todas e todos os que farán o século XXI, dicímoslles con afecto:

«CREAR É RESITIR.

RESISTIR É CREAR».

Con este fragmento remata Indignádevos!, a obra de Stéphane Hessel que inspira o movemento dos indignad@s que medra nas rúas. Como sabiamente indica Manuel Rivas no estupendo prólogo, “Indignádevos! é un non que dá paso a un si”.

Esta fabulosa viñeta de El Roto, que copio do novo tobo de Róbinson, resume perfectamente o lamentable espectáculo que están a ofrecer os partidos maioritarios no Estado no seu non saber escoitar. Mais non comparto a petición de abstención nas eleccións porque segundo o sistema electoral vixente iso só beneficiaría os partidos que levan a cabo as políticas que se están a criticar.

Gustaríame que este movemento medrase, que non marchase o domingo cada un para a súa casa como se isto só fosen unhas colonias de verán, que RESISTISE.

Live Broadcast by Ustream.TV

Ninon de Lenclos

2011-05-14T02:03:00.001+02:00

En xullo de 2007 comezara a escribir unha entrada sobre Ninon de Lenclos que viñera a conto por un post que vira nun blog chamado Laranxa (un dos defuntos do blogomillo).

O post en cuestión lembrárame a célebre cita de Ninon de Lenclos: O peito de muller perfecto é aquel que cabe na man do home decente.

Case catro anos despois xa é hora de que a pobre Ninon abandone o refuxio dos borradores esquecidos.

A Raíña do Amor nace en París en 1620, de nena seu pai abandona á nai que lle dá a educación dunha futura cortesá e con dezasete anos queda orfa mais cunha herdanza que lle permite mercar a súa casa no nº 36 da rue des Tournelleque que logo se había de converter nun selecto centro de reunión da intelectualidade e a política parisiense. Durante décadas, a súa casa era o lugar de reunión preferido polos nobres franceses, nos seus salóns dábanse a man a cultura, o liberalismo e o respecto propios de persoas que vivían alleas a todo o vulgar.

Non casou nunca e decidiu vivir coma un home na época, isto é, comportándose moralmente como a persoa que menos ten que perder nunha relación fronte á submisión para a muller que imperaba naquela altura. Tiña por regra inviolable non recibir nunca ningún agasallo dos seus amantes e cando deixaba de amalos non os enganaba, simplemente llelo dicía con sinceridade. Posuía a habilidade de conservar a amizade dos seus antigos amantes ao longo da vida e mesmo conseguiu o aprecio e respecto de moitas das esposas dos seus amantes.

En 1705, Ninon morre con 85 anos, respectada por case todos, amada por moitos e considerada por aquela altura de xeito unánime como a auténtica raíña do amor.

Amante das artes deixoulle de herdanza ao sobriño do seu último amante a súa biblioteca persoal e unha importante cantidade de diñeiro para que mercase libros, co tempo ese neno de nove anos habíase converter en Voltaire.

Estas son algunhas das citas máis coñecidas de Ninon:

A galantería é unha intriga amorosa na que queremos que o adversario nos avantaxe.

A resistencia dunha muller non é sempre proba da súa virtude, senón máis frecuentemente da súa experiencia.

Cando se teñen cumprido os nosos soños é cando comprendemos a riqueza da nosa imaxinación e a pobreza da realidade.

Nas idades da galantería, o amor platónico é a paixón da vellez.

Non existe ningunha muller que non prefira un pouco de trato áspero a unha excesiva consideración.

O amor é unha comedia na cal os actos son moi curtos e os entreactos máis longos: como encher os intermedios senón é mediante o enxeño?

Precísase máis xenialidade para facer o amor que para liderar exércitos.

Quen ten deixado de agradar perdeu o dereito de facer reproches.

Unha muller sensible debería ser guiada pola súa cabeza cando procure un marido e polo seu corazón cando procure un amante.

Campaña de animación á lectura 94

2011-05-13T09:04:00.000+02:00

Giovanni Bellini: San Xerónimo lendo (1480-90)

Campaña de animación á lectura 93

2011-05-12T12:07:00.002+02:00

Mary Cassat

Nun balcón

1878-1879

Campaña de animación á lectura 92

2011-05-11T11:10:00.002+02:00

Francois Clouet

Retrato de Pierre Quithe
1562

Campaña de animación á lectura 91

2011-05-10T09:17:00.001+02:00

Joseph H. Davis

John and Abigail Montgomery

1836

Súper POP

2011-05-10T00:23:00.000+02:00

A partir de hoxe xa non se vai poder mercar o Súper POP nos quioscos, realmente o que me parece incrible é que aínda seguise á venda. Por suposto, non o vou comparar con outras desaparicións recentes, esta noticia é como unha engurra máis debaixo do ollo, érgueste sen contar con ela e aí vai, contigo para toda a vida.

Sempre houbo renegadores e renegadoras do Súper POP, sobre todo dos primeiros, para eles falarlles da revista ou do cómic era como chamar polo demo, máis ou menos como falarlles hoxe de Justin.

Pero que tería sido da miña adolescencia sen aqueles números especiais con póster, e os recreos lendo en roda íntima a sección de “Mi primera vez”, era realmente emocionante! aínda que visto desde hoxe, nada meritorio. Agora que o penso, á que máis noxo lle daba todo aquilo e máis tiquismiquis se poñía, co tempo pasou a ser a máis beneficiada, e non era eu...

E o dos tests, “¿Te quiere el chico que te gusta?, ufffff, os números que había que facer para contestar de maneira que che saíse o que ti querías e cando saía, ves, xa cho dicía eu, é cuestión de tempo pero indicios hainos, si, si, máis que indicios había evidencias. Si, evidencias e ben grandes de que te volveras invisible por moito que te paseases mil veces nunha tarde por diante del e os seus amigos beirarrúa vai beirarrúa vén comendo pipas, si Facundo, que as do Eroski, Carrefour e Mercadona aínda non existían daquela.

E o que me custara conseguir o especial dos Pecos, que ata o tivera que encargar unha semana antes, e para logo rematar tan traxicamente, cantas horas escoitándoos ás escuras! pero iso é outra historia.

Pois xa saben, agora o Súper POP só na rede, formas de cambiar o mundo mentres nós avellentamos.

Campaña de animación á lectura 90

2011-05-09T09:20:00.002+02:00

M. C. Escher

Natureza morta e rúa

1937

Campaña de animación á lectura 89

2011-05-08T17:46:00.003+02:00

Jean Honoré Fragonard

A lectora

1770-1772

Campaña de animación á lectura 88

2011-05-07T18:13:00.001+02:00

Nicolas de Largelliere
Elizabeth Throckmorton
1729

Campaña de animación á lectura 87

2011-05-06T18:18:00.000+02:00

Berthe Morisot
La madre y hermana del artista
1869-1870

Campaña de animación á lectura 86

2011-05-05T18:24:00.001+02:00

Pontormo

Monseñor della Casa

1541-44

Tengo algo que deciros

2011-05-04T21:39:00.000+02:00

"Os amores imposibles non terminan nunca, son os que duran para sempre."

"De que fala ese libro que non che queren publicar?

Fala de dúas persoas que se separan, unha sofre e a outra non, pero o que conta é que non fai falta ter medo de deixar as cousas porque todo o que importa non se deixa endexamais aínda que queiramos deixalo."

"A terra nunca pode odiar a árbore."

Tengo algo que deciros

Campaña de animación á lectura 85

2011-05-04T18:15:00.001+02:00

Manet

O tren

1872-1873

Al filo de lo imposible!

2011-05-03T00:11:00.000+02:00

O subconsciente quixo agasallarme cun encontro casual e fugaz.
E un mundo circundante alleo a nós foi testemuña ignorante desas tres horas al filo de lo imposible!

Campaña de animación á lectura 85

2011-04-15T09:00:00.000+02:00

Mesmo nestes tempos de total desgana non me puiden resistir a traer aquí esta imaxe. Roubeina do blog de Roger Michelena e recoméndolles a entrada completa cun test gráfico que lles dirá que tipo de lectores son vostedes.

Campaña de animación á lectura 84 (a Taylor)

2011-03-24T20:26:00.000+01:00

Elizabeth Taylor

2011-03-24T05:38:00.000+01:00

Inesquecible gata, Elizabeth I love you.

A volta

2011-03-23T02:24:00.000+01:00

Hai días en que pasan cousas boas.

Volveu o fillo pródigo, o reincidente, o inspirador, aínda que nunca marchara.

WANTED

2011-03-16T23:38:00.000+01:00

Búscase Robinson dunha illa na que sempre se estaba ben e que quedou deserta no medio da Selva.
Tamén atende ao nome de Kaplan.
Visto por última vez o 14/03/2011.
Agradecerase calquera tipo de información.
Non se establece tipo ningún de recompensa por respecto á vontade do desaparecido.
Se le esta mensaxe, volva!

Para o señor reincidente

2011-03-15T01:30:00.001+01:00

Volva, non hai pecado abondo.

Campaña de animación á lectura 83 - Na escaleira

2011-03-03T02:31:00.000+01:00

Mr Tichborne fixo os deberes ben feitiños, e a falta dunha foto, fixo dúas, creo que nesta avaliación merece unha bota nota pola aplicación. Vostedes dirán.

Campaña de animación á lectura 82

2011-02-22T01:34:00.000+01:00

Fotografía de Tina Modotti, 1928.

Ante os acontecementos importantes nunca nos fiamos dos demais e precisamos ver cos nosos propios ollos o papel, aínda que non saibamos ler.

Voyeur

2011-02-20T13:36:00.002+01:00

Ilustración de Paula Marco.

Estableces as túas regras, exhíbeste ata onde queres e condénasme a simple voyeur, nun papel submiso onde o dereito á palabra me está vedado. Non podo decidir, nin reclamar, nin opinar, nin tan sequera pedir. E eu, sempre rebelde, asumo agora obediente, e colócome no único lugar que me está permitido, embriagándome do pracer de ver esa parcela mínima que da túa realidade me amosas.

Núa en movemento

2011-02-19T11:09:00.000+01:00

Eadweard Muybridge en 1885 foi o primeiro en captar imaxes animadas dunha muller espida mediante o zoótropo.

Fotografía de La Simi.

Dedicado a Torreira.

Campaña de animación á lectura 81

2011-02-11T14:15:00.000+01:00

Un cuento de Nacho Goberna

Flores, páxinas de libros e bosques nos que se perder.

Campaña de animación á lectura 80

2011-01-13T21:01:00.000+01:00

De blogues e redes sociais

2011-01-12T21:40:00.001+01:00

Un blogueiro activo, que cumpre hoxe catro xaneiros e ao que felicitamos desde a Selva, quéixase de como outros formatos máis áxiles o afastan do costume de alimentar a súa páxina.

As redes acabarán cos blogs? Quen sabe, probablemente si, de feito, xa o están facendo. Os blogs reséntense e ven impasibles como os comentarios doutrora xa non se producen neles senón nas redes sociais, isto amola, vaia que se amola!

Era divertido ler posts atrasados cos seus comentarios e mesmo achegarte silandeira e atopar as túas letras onde nin sequera lembrabas ter estado. Agora todo desaparece cara abaixo coma se fose cara ao inferno neses muros deslizables sen fin polos que se perden as nosas liñas.

Xa nin sequera paseamos polos espazos amigos, sindicados, abonda con entrar no noso lector para estar ao día das novidades. Elas, as redes sociais, apostan pola velocidade canto máis vertixinosa mellor e os blogs pola permanencia e, nos menos dos casos, pola reflexión demorada. Supoño que os blogs existirán mentres se manteñan as dúas necesidades e non caiba todo nos 140 caracteres dun tuit. E cando así sexa, desde a ventá do pazo, deámoslle a benvida á locomotora dos novos tempos.

Papel e lazos

2011-01-11T23:13:00.000+01:00

Xa dicía algún paseante da Selva que non había ser capaz de resistir a tentación, pois si, acertou. Perfumes atraentes de esencias intanxibles, libros interesantes, programas adictivos, prendas diversas de se poñer e quitar, complementos varios, cremas milagreiras para evitar o inevitable e mesmo un cefalópodo hortera acabaron pasando pola miña casa, algúns só para permanecer agardando a visita real e outros na procura de papel e lazos que os fixesen máis atractivos no camiño deses tobos onde han atopar mellor destino.

Sucumbir, sucumbín, mais foi pracenteiramente, e iso, queridos paseantes, seguro que ten algún tipo de bonificación celestial.

Despois do final, feliz aninovo 2011

2011-01-01T01:48:00.000+01:00

A miña felicitación de aninovo para as visitas amigas da Selva de Esmelle.

De compras

2010-12-27T02:01:00.000+01:00

Noiteboa e nadal transcorreron segundo o previsto, sucedéronse sen pausa gástrica ceas e xantares que gozamos gulosos botando en falta só o aroma e o sabor do tabaco para as sobremesas.
Mañá toca compras onde haberá que decidir se unha se deixa tentar polo atractivo mundo das marcas ou aplica o autogabinete de crise de recorte radical.

44 días de ausencia

2010-12-12T15:47:00.000+01:00

Si, 44 días de ausencia, nunca tanto, esta vez foi diferente, non abandonei só a Selva, abandoneinos a todos. Doutras veces aparecía un sentimento de culpabilidade extraño, sentíame responsable de que a Selva gozase de boa saúde, coma quen coida unha planta ou un animal, debe ser que sigo sen estar preparada para coidar de ningún ser vivo. Desta volta foi diferente, nada de culpabilidades nin responsabilidades frustradas, volvín hoxe, o día en que espertei e sentín ganas de teclear de novo aquí.

Vin unhas cantas pelis, con bastante mala puntería na elección:

Atlas de geografía humana (4)

Bajo la piel (8)

Come, reza, ama (4)

El diario de Carlota (4)

La red social (2)

La vida empieza hoy (7)

Las vidas posibles de Mr. Nobody (5)

Lope (6)

Mis tardes con Margueritte (8)

No digas nada (2)

Two lovers (6)

Chegou o inverno, pasei frío por non saber poñer en marcha un supermoderno sistema de calefacción. Anticipeime a el e reencontreime cos amigos e coa familia e despois de moito tempo, estiven a gusto. Si, seino, chego adobiada de Nadal tendendo a merengosa pero non me importa, non estou disposta a que ninguén me amole as festas. Saúdos.

Marcelino Camacho (1918-2010)

2010-10-29T15:03:00.000+02:00

Este día de chuvia trae a triste noticia da morte de Marcelino Camacho, home co que non coincidín xeracionamente, foi porén unha figura que sempre me transmitiu boas vibracións.


Na manifestación do 1 de maio de 1979 (aparecen con el na foto, entre outros, Nicolás Redondo, Tierno Galván e Santiago Carrillo).

Homenaje a Marcelino Camacho en 2007

Como do seu labor sindical, xa se ha de falar moito noutros lugares, quero traer á Selva outro perfil del, o debuxado por Josefina Samper, esposa e compañeira de Marcelino Camacho, en 1985, que nun programa de radio falaba del nestes termos (na entrevista tamén o podemos escoitar contando as súas vivencias familiares):

E unha pensa, como muller, e con todo o respecto do mundo, que tamén a esquerda durante longo tempo foi un terrero ermo para mulleres. A moitas delas tocoulles o papel de seren outra caste de viúvas de vivos, xa non as dos emigrados, senón as dos presos, que non detrás, senón, cabo deles, tamén deberían compartir a gloria da memoria histórica.

E como o destino non deixa de ser por veces caprichoso e ata tenro, quixo que a última foto de de Marcelino Camacho en vida fose co seu partenaire na loita sindical española, Nicolás Redondo.

Vaian as miñas palabras na honra deste home, desde o firme convencemento de que sen el, moit@s traballador@s terían tido unha peor existencia.

O meu pésame para a súa xente e para CCOO.

Outono

2010-10-28T01:10:00.001+02:00

Gústame o outono, especialmente nas terras interiores, camiño da montaña.

Gústame cando mo traes á casa nun colar de castañas, esparexes o outono pola cama toda e pos en marcha a banda sonora dos nosos corpos sobre as follas secas.

Parabéns para Francisco Castro

2010-10-27T13:24:00.000+02:00

O señor Francisco Castro ingresa hoxe no club do número máxico para un home, os 44, desde a Selva todos os parabéns e o desexo de que goce deles plenamente.

Para os demais, unha recomendación, léano, nos seus libros, no seu blog, onde o atopen, léano e tamén gozarán.

A REVISTA RETRANCA "SECUESTRADA" POLA IMPRENTA

2010-10-27T12:01:00.000+02:00

Reproduzo a nota de prensa publicada no blog da revista, envíolles a miña solidariedade ante semellante atropelo da liberdade de opinión.

A revista Retranca, especial visita do Papa, secuestrada pola imprenta

O número da revista Retranca que estaba a piques de saír, que tiña como tema central a próxima visita do Papa a Galicia, acaba de ser secuestrado pola imprenta. Os propietarios da empresa Imprenta Jiménez Godoy, radicada en Murcia, néganse a entregar os exemplares da revista para a súa distribución, aducindo o seu desacordo moral co contido da mesma.

Nunha conversa telefónica mantida con Kiko da Silva, director de Retranca, o dono de Imprenta Jiménez Godoy explicou que a revista, aínda que xa estaba impresa e lista para o envío á distribuidora, non se ía entregar porque a empresa que dirixe estaba en total desacordo “co ataque ao Papa e á Igrexa”. É a primeira vez que unha imprenta, cun traballo xa impreso e cun contrato de por medio, decide unilateralmente non entregar a publicación alegando a súa disconformidade cos contidos da mesma. Retranca deixa claro que foi a imprenta a que acudiu á nosa empresa para ofrecerse a imprimir a nosa publicación, sabendo de sobra que se trata dunha revista satírico-política.

Desde Retranca queremos tranquilizar aos nosos lectores anunciando que o número secuestrado estase a imprimir xa noutra imprenta e que chegará aos quioscos en breve.

Tamén queremos facer público que estamos tratando cos nosos avogados para tomar medidas contra os danos e prexuízos causados polo incumprimento de contrato da Imprenta Jiménez Godoy.

Retranca é unha revista galega de humor satírico que leva nos quioscos desde o ano 2007 e que o vindeiro sábado día 30 de outubro celebrará o seu terceiro aniversario cun acto no Café Moderno de Pontevedra ás 20.00 horas. Retranca, a primeira revista galega de humor que consegue sobrevivir sen subvencións, recibiu na súa curta existencia o Premio do Público do Salò do Cómic de Barcelona e acaba de recibir o Premio Ourense á Mellor Iniciativa de Banda Deseñada.

O número era un especial sobre a visita do Papa a Galicia, e conta como autores invitados a colaboradores de la revista EL JUEVES (Jordi March, Guillermo, Manuel Bartual , Fer e Bernardo Vergara) ademais dos colaboradores habituais da revista.

http://www.revistaretranca.com/

Contacto Kiko Da Silva

revista.retranca@gmail.com

David

2010-10-18T16:39:00.000+02:00

DAVID (CORTO GAY)

Cargado por dagos21. - Mira más videos de TV y películas.

Campaña de animación á lectura 79

2010-10-02T01:31:00.000+02:00

Esta fotografía non a cedeu Mr Tichborne, collinlla eu, pero non me digan que non é apropiadísima.

Folga Xeral

2010-09-29T14:51:00.000+02:00

NA SELVA HOXE HAI FOLGA XERAL.

Campaña de animación á lectura 78

2010-09-28T10:25:00.000+02:00

Imaxe de Jeannete Woitzik.

Seis anos da morte do nuxu

2010-09-27T18:52:00.002+02:00

O 27 de setembro de 2004, hai hoxe seis anos, morría case centenaria Ian Huaní, a última persoa que aprendeu nuxu ou nu shu de forma natural a través das mulleres da súa familia.
Desde o século III da nosa era as mulleres dunha pequena zona da provincia de Hunan desenvolveron un sistema de escrita propio, que se transmitía de avoas a netas, e que nunca, baixo ningún concepto, podían aprender os homes. Ata tal punto se mantivo o segredo que o nuxu permaneceu oculto ata 1982.
Este código lingüístico tamén tivo versión escrita no denominado Libro do terceiro día. Tres días despois da voda, as mulleres da casa entregábanlle un caderno á nova casada, alí podía atopar unhas páxinas dedicadas á dor da perda dun ser querido simbolizando a partida, ensinanzas básicas nun momento da vida moi duro para elas que tiñan que deixar a súa aldea para comezar unha nova andaina cun home descoñecido ao que nunca viran e logo páxinas en branco que ela había de cubrir coas súas vivencias. Cando morría a autora o libro soterrábase canda ela.

Conta a lenda que o nuxu foi inventado por unha fermosa concubina que pertenceu a un emperador da dinastía Song (960-1279) e que secuestrada no pazo creou o nuxu para se comunicar secretamente cos seus parentes no exterior, a lingüística fala dunha orixe máis remota e menos romántica.

Un ano máis lembramos na Selva esta data e para iso voulles deixar unha composición de Cartas do terceiro día de Marcos Calveiro, inspirado nesta tradición. Esta obra, que recibiu en 2005 o Premio de Poesía do concello de Carral, contén vinte e nove cartas dirixidas a quen puido ser a derradeira falante deste código feminino.

Miña filla:
Jinzhu
era o alcume de miña avoa,
Xinhuai
era o de miña nai,
elas e as demais labregas
da prefectura de Jiang Yong,
Provincia de Hunam,
que sabían da súa nacencia e serventía,
xamais souberon ler ou escribir en han
nin os seus nomes
nin os de seus fillos
nin os dos paxaros
que brincaban nas leiras,
emporiso ensináronme
na súa secreta linguaxe
o pouco que sabían,
o pouco que eu tamén sei
e que agora quero entregarche
nestas cartas que escribo coas túas irmás
na terceira xornada de convite e rexouba
dende o teu casorio arranxado
polo alcoviteiro da aldea
co teu pai e a familia dese prea
co que ves de casar.

* Curiosidades, buscando o poema descubrín que xa daquela o lía.

Maldita memoria!

2010-09-27T00:21:00.000+02:00

Ou máis ben debería dicir, maldita desmemoria!

Cando recibín o premio de Kaplan veume un flash deses, premio, premio, premio, e empecei a pensar que non era o primeiro premio que recibía, pero non se me ocorría nada máis. Despois viñeron outro e outro, e outro, pero non acababa de situar a cousa ata que por fin, e con gran malestar para min, localicei a lagoa mental.

Mil desculpas pola desatención, non estaba no meu ánimo, pero a saber que foi o que pasou. Tento con esta entrada pedir perdón e aproveito para recomendar es Revolta da freixa tan ben feita, especialmente esa serie Noticias de literatura que nos permite estar ao día nas nosas letras.

Premio: Vale a pena ficar de olho nesse blog!

2010-09-26T13:41:00.001+02:00

O Sr. Kaplan concedeulle á Selva este premio que creo que se debe máis aos anos de seguimento mútuo que á valía deste blog, o que non lle resta ilusión ningunha ao feito de recibilo.

Procedo agora á miña concesión do premio aos blogs que seguen e onde non incluín ningún que xa o tivese recibido. Coma sempre nestes casos, son todos os que están pero non están todos os que son.

E os galardonados por orde alfabética son:

A canción do náufrago de Francisco Castro polas súas reflexións sobre a escrita.

A conta da Caperucita nunca bate certo de La queue bleue porque me resulta divertida e interesante.

A cova do raposo de Raposo porque ás veces dispara a queimarroupa e acerta.

A tolemia é un sombreiro de Noa porque convida a desvariar.

Alfaias de Calveiro porque cada vez me gustan máis as cousas que di este señor. O seu último post, Insubmisión, non ten desperdicio.

Días estranhos de Martin Pawley por nos ensinar o outro cine.

Gradicela de Peke polas súas crónicas vitais.

Neobestiario de Fisiólogus porque llo debo antes de que nos abandone definitivamente.

Mi Jardín Prohibido pola estética visual e literaria.

Outras lerias do señor Torreira ao que visito cando a boca me sabe a vodka.

Suponse que cada un dos premiados debería seguir a cadea, déixoo á súa vontade, non o consideren unha obriga.

Campaña de animación á lectura 77

2010-09-25T10:21:00.002+02:00

Esta entrega da campaña é por cortesía de Mr Tichborne, recomendo tamén a súa galería de fotos onde poderedes atopar algunhas pequenas xoias en imaxe.

Aproveito para comunicar que esta campaña e o resto do blog están abertos ás contribucións que calquera de vostedes desexen enviar sempre e cando sexan do gusto da propietaria da Selva.

Versátil

2010-09-24T16:09:00.000+02:00

K? Ola. Si, son eu. Que que teño entre as pernas? Algo a piques de estalar contigo. Sexa cóncavo ou convexo, ou as dúas cousas, quere foder xa. Versátil. Se non che interesa colgamos e tan amigos. E ti como estás? Hai que ver como sabes. É cuestión de saber darlle á tecla e a algo máis. Que ben vivides os universitarios! Eu teño bastante máis roupa enriba, quen me dera estar coma ti! Aire acondicionado. Si, sempre é a primeira vez. Non é necesario, gústanme as sorpresas. Ás seis e media nos baños do Museo do Mar. Culturetas, pero quente abondo para te cravar contra a porta. Para que aprendas. Non te preocupes, teño experiencia en tapar todo tipo de buratos. Non todo vai ser pasta. Si, bocas tamén. Vas querer ti tapar a miña? En que o notas? Hostia! Cala, cala, que agora non podo. As travesuras déixaas para despois. Non traias un pantalón moi ceñido, non me gusta pelexar co botón e a cremalleira. Con. Agora teño que colgar. Depende de como te portes. Ás seis e media. Xa te atopo eu a ti.

Campaña de animación á lectura 76

2010-09-24T10:16:00.000+02:00

Esta entrega da campaña é por cortesía de Mr Tichborne, aproveito para recomendar a súa galería de fotos onde poderedes atopar algunhas pequenas xoias en imaxe.

Daniel Rambaut

2010-09-23T22:00:00.000+02:00

Onde se meteu?
35 intervencións entre agosto e decembro de 2008.
En 2005 e 2007 paseouse por Berceuse.
Non sei se será moi lexítimo isto, pero preguntáronme por vostede.

Non podes fotografar o pasado

2010-09-22T21:13:00.001+02:00

Rematei de vela, realmente non sei como describila, pero non esquecerei os Fisher.

Creo que os coñezo mellor que a algunha persoa da miña familia, tamén é certo que desde o outro lado da pantalla nos achegamos a eles máis do que eles entre si.

Non tes sensación de estar vendo unha serie, é como un filme que vas ver ao cine e dura horas e horas e horas.

Non sei se é que a serie é moi dura ou se me estarei volvendo eu moi branda.

Ás veces sinto arrepíos de pensar que algunha entrada programada no blog se publica tras a miña morte.

Resulta ridículo hipotecar o presente no medo a un fugaz instante irremediable que a todos nos ha chegar.

Non sempre está ben o que un desexa, nin vale de nada a lóxica, nin se pode apreixar o tempo.

Non teño ganas de artellar un post coherente, non é un bo momento.

Non podes fotografar o pasado.

Campaña de animación á lectura 75

2010-09-15T15:28:00.000+02:00

Fotografía de D. Yee.

Campaña de animación á lectura 74

2010-09-14T15:25:00.000+02:00

Fotografía de D. Yee.

Imaxes para inventar historias

2010-09-13T15:25:00.000+02:00

Chego a Capítulo 0 e alí atopo The life as cinema, unha serie do fotógrafo neoiorquino D. Yee. Continúo os links e acabo vendo varias series de fotografías de diferentes autores que van na mesma liña, crear fotografías de escenas cinematográficas que nunca existiron. Posúen unha potencia evocadora irresistible, son historias enteiras nunha instantánea, déixolles unha selección das de D. Yee a ver se alguén se anima.

Vía Capítulo 0.

Campaña de animación á lectura 73

2010-09-10T01:08:00.000+02:00

André Huguenin-Dumittan: Classical Nude Reading (1945).

Meme dos 1001 posts de Kaplan

2010-09-09T00:25:00.000+02:00

Esta será a entrada 858 da Selva de Esmelle, aínda así, dámoslle resposta con valentía ao meme dos 1001 posts de Kaplan.

Canto tempo levas como blogger?
Catro anos e tres meses.

Como te enteiraches da existencia dos blogues?
Creo que pola páxina Blogalego en 2006.

Nomea cinco blogues que sigas diariamente ou con moita frecuencia.

Visito diariamente moitos, de feito, teño que actualizar a listaxe de blogs enlazados porque algúns que están xa non os sigo e sigo outros moitos que non están. Cinco que miro para empezar o día son: Robinson en Ithaca, Cinissimo, Outras lerias, A canción do náufrago, Territorio Vergara...

Es lector anónimo dalgún blogue?
Da inmensa maioría dos que leo.

Algúns autores que che acorden especial simpatía.
Lembro especialmente O pitiño e As túas balas.

Con que cinco bloggers irías de esmorga?

Con ningún.

Con que blogger pasarías unha noite de loucura sexual?

Ummm, esperen que penso.

Namorácheste algunha vez dalgún blogger?

Si.

Estás satisfeito co teu blogue?

Non, gustaríame que fose mellor.

Escolle entre 3 e 5 bloggers para que resposten estas preguntas nos seus blogs.
Non me gustaría citar a ninguén neste meme, que o siga quen queira, iso si, quen o faga que deixe noticia nos comentarios.

Manuel María, xa van aló 6 anos

2010-09-08T23:58:00.000+02:00

"Malia a miña suficiencia

leo libros e libros que non matan

o desacougo interior que vai en min.

[...]

Non atopo algo de luz

coa que poida alumar a miña tebra.

E ando sempre loitando sen acougo

anque sei que perdín a miña guerra."

Versos de Camiños de luz e sombra (1959) de Manuel María (1929-2004)

1.000 entradas en Ithaca

2010-09-07T00:25:00.001+02:00

O blog referencia publicou a súa entrada número 1000, parabéns ao señor Kaplan por seguir aí, resistindo, polas súas palabras e imaxes compartidas, polos seus seguidores cada vez máis numerosos e por esa fermosa entrada de lembranzas cun par de imaxes que me provocan nostalxia.

Campaña de animación á lectura 72

2010-09-01T12:45:00.000+02:00

"Écrire n'est pas seulement une activité technique, c'est aussi une pratique corporelle de jouissance".

Roland Barthes

Campaña de animación á lectura 71

2010-08-29T02:11:00.000+02:00

Campaña de animación á lectura 70

2010-08-24T11:13:00.000+02:00

Jacek Yerka: Bible Dam.

Upon what base?

"[...]

Who laced and filleted the earth so fine
With rivers like green ribbons smaragdine?
Who made the seas its selvage, and its locks
Like a quilt ball within a silver box?

[...]"

Edward Taylor (1645-1729)

Non hai que esperar a ter sede

2010-08-23T00:53:00.000+02:00

ANUNCIO NA TELE:
"Non hai que esperar a ter sede,
hai que comezar a beber antes de emprender a viaxe."

Campaña de animación á lectura 69

2010-08-22T12:00:00.001+02:00

Atopa máis pracer nas palabras remotas doutrora que nos amantes de torpes aloumiños.

Meme literario

2010-08-20T13:19:00.000+02:00

Vía Robinson en Ithaca chegou á Selva un meme literario irresistible que contén preguntas tomadas de libros infantís dos de toda a vida, que, como moitas preguntas infantís aparentemente inocentes, ás veces toca fondo.

Jacek Yerka: The time breaker.

1. Frank L. Baum: O mago de Oz; o Espantallo a Dorothy: Pódese saber quen es e onde vas?

Son unha blogueira que ten o seu blog en estado de semi abandono e que leva xa bastante tempo que nin o dá posto ao día como é debido nin se atreve a cerralo porque cando vai pola vida exterior de vez en cando atopa cousas que só pode colocar na Selva.

2. Michael Ende: Momo; Momo aos nenos: E iso é divertido?

Iso pode ser moi divertido.  

3. Michael Ende: Momo; home gris a homes grises: Que é unha vida humana?

Algo ínfimo no tempo e no espazo, unha crueldade existencial, e aínda así, como di Kaplan, "Unha oportunidade única que algúns aproveitan e outros non".  

4. Robert L. Stevenson: A illa do tesouro; John Silver a Jim: Cres que un morto está morto para sempre, ou cres que pode resucitar?

A razón lévame á finitude pero o meu egocentrismo négase a asumila.

  
5. Miquel Rayó: O tesouro do Capitán Nemo; Marisa ao protagonista: Que buscas?

Gustarche.

  
6. Astrid Lindgren: Pipi Calzaslargas; Tommy a Pippi: Que é o que non consentirías?

Que lle fagan dano a quen quero.  

7. Lewis Carroll: Alicia no País das Maravillas; o Gato de Chesire a Alicia: Cáeche simpática a Raíña?

Cáenme simpáticas moitas outras raíñas máis importantes.

  
8.Lewis Carroll: Alicia no País das Maravillas; o rato a Alicia: Gústanche os cans?

Teño con eles unha relación extraña que vai desde a aversión a mesmo chegar a pensar en compartir a vida con un.  

9. Daniel Nesquens: 17 contos e dous pingüíns; Marta a papá: Por que o oito vai despois do sete?

Porque o 8 é o mellor número, curvo e enrevesado, infinito, e deixou existir antes ao máxico 7 para aprender dos seus extraños poderes.  

10. Roald Dahl: Matilda; Truchbull a Wilfres: Teño 8 cocos, 8 monos e 8 nenos. Cantos imbéciles teño en total?

Non o sei, pero probablemente bastantes, hainos por todas partes.

11. Roald Dahl: As bruxas; Neno á avoa: Atopaches algunha vez unha bruxa?

Si, de cando en vez aparece algunha pero fulmínoa da miña vida cos meus raios matabruxas, mágoa que ás veces non sirvan tamén para desfacer o mal que previamente fixeron.  

12. James Barrie: Peter Pan; Peter aos nenos: Credes nas fadas?

Non e arrepíanme as tendas cheas de figuriñas, camisetas e cuncas horribles de fadas e trasnos.

13. James Barrie: Peter Pan; Wendy a Peter: Sabes o que é un bico?

Un bico é algo extraño que pode oscilar entre o maior dos noxos e a eternidade.  

14. Michael Ende: Momo; Momo ao mestre Hora: Que é o tempo de verdade?

A nosa traxedia vital ou o que ti e mais eu temos pendente.

15. Henning Mankell: O can que corría cara a unha estrela; Joel a si mesmo: Ser adulto é isto, facer e dicir cousas que non entenden os nenos?

Ser adulto é asumir que xa non todo é posible.

16. Lewis Carroll: Alicia no país das Marabillas; Alicia a si mesma: De que serve un libro se non trae estampas nin diálogos?

Igual que serve a auga que non bebemos ou o aire que non atrapamos entre os dedos, pódennos dar pracer ao pasar. Un libro sérvelle en primeiro lugar a quen o escribe e logo sérvelle a quen o le aínda que só sexa polo pracer da lectura en si mesma por moito que non traia estampas nin diálogos.

Sereas

2010-08-13T23:20:00.000+02:00

Hai pouco estiven visitando un blog cheo de sereas (nereidas), non lembro como cheguei a el e non tiven a precaución de engadilo nos marcadores pero fíxome lembrar que nunca trouxera á Selva o doce canto das fermosas tentacións mariñas.

Edward Burn Jones: As profundidades do mar (1887).

Cáenme ben as sereas, aínda que só sexa porque nacen dunha misoxinia evidente e dóeme ver como se condena a todas elas sen clemencia, como á Maruxaina de San Cibrao.

Ninguén pode contemplar a posibilidade de que algún mariño morrese feliz no seu sucumbir ao doce canto?

15 días contigo

2010-08-05T21:59:00.010+02:00

Esta é Isabel (Isabel Ampudia), ou Isabelita, unha muller sen nada e con ganas de todo.

Ten un amigo, chámase Rufo (Sebastián Haro), ao que é capaz de querer tal como é.

E tamén ten un cubo, a súa ferramenta de traballo para sobrevivir.
Pero o que a fai diferente é que non se rende e non renuncia a saír do mundo dos invisibles nin á felicididade aínda que sexa metida nun cubo camiño do campo.
Este filme fainos remover, é tenro, fermoso e ao mesmo tempo incómodo, desacóuganos, violéntanos oír nas palabras de Isabel todo aquilo que ela envexa e do que nos gozamos sen nos decatar. Fáisenos incómodo sentir que hai moitas "normalidades", sentilo que non sabelo, que saber xa o sabemos, pero dóenos sentir que a súa non pode entrar nun cine se non é de balde mentres nos baixamos no portátil para o disco externo o ripeado que toca.

Para non perderse esta primeira longametraxe de Jesús Ponce.

15 días contigo (2005)
Clasificación selvática: 8 (Tes que vela)

Campaña de animación á lectura 68

2010-08-03T01:36:00.000+02:00


Fotografía de Guy Bourdin.

Atópote na viñeta.
Por fin chega a pista que agardaba despois de dous meses sen saber nada de ti.
E seguimos xogando ás agachadas.